Wednesday, June 20, 2018

ಕವಿತಾಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗುವ ರೂಪ, ಬದಲಾಗದ ರೂಹು!


ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಗಳ ದುಕಾನು.
ಖರೀದಿಗೆಂದು ಬಂದಿರುವ ಗ್ರಾಹಕನಿಗೆ
ಮೂರು ಕಾಲಿನ ನಾಯಿಯೊಂದು
ಎಂದಿನ ಕಸರತ್ತು ತೋರಿಸಲು 
ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಲಿದೆ..

ಕವಿತೆಯ ಮುಂದೆ ಹಾಗೆ ಎರಡು ಟಿಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಇಡುತ್ತ ಭಟ್ಟರು ಕವಿತೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ಎದುರಿಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ತ್ರಿಪಾಠಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು. ಕನ್ನಡ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿ ನಿವೃತ್ತಿ ಹೊಂದಿ ಎರಡು ದಶಕಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಆದರೂ ಭಟ್ಟರ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ಭಂಗ ಬಂದಂತಿಲ್ಲ. ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದು ಫಾರಿನ್ ಟ್ರಿಪ್ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ತಿಂಗಳಿಗೆರಡು ಅಂತ ಅವರಿವರ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಎಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಎಳೆಯರಾಗಿಯೂ ವೃದ್ಧರೊಂದಿಗೆ ವೃದ್ಧರಾಗಿಯೂ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಲ್ಹಾರಭಟ್ಟರ ಈ ಕಲೆಯನ್ನು ಬದುಕುವ ಕಲೆ ಅಂತ ಅವರನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವವರು ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗಾಗದವರು ಮಾತ್ರ ಒಂಚೂರೂ ಗಾಂಭೀರ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಂತ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಬೈದಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. 

   ನಾರಾಯಣ ತ್ರಿಪಾಠಿ. ಬಯೋಕೆಮಿಸ್ಟ್ ಹುಡುಗ. ವಯೋಸಹಜ ರೆಬೆಲ್ ಮನಸ್ಸು. ಅಂಥ ತ್ರಿಪಾಠಿಗೂ ಭಟ್ಟರಿಗೂ ಸಂಪರ್ಕ ಕುದುರಿಸಿದ್ದು ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಕವಿತೆ. ಯಾರದೋ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪಡ್ಡೆ ಹುಡುಗರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಭಟ್ಟರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಅವರ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಯಾವುದೋ ಕವಿಯತ್ರಿಯ ಸೌಂದರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಯುವಕವಿಯೊಬ್ಬ ಸಾಂಗೋಪಾಂಗವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಭಟ್ಟರು ಎಲ್ಲೋ ನಿಂತಿದ್ದ ಸದರಿ ಕವಿಯತ್ರಿಯನ್ನು ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಕೂಗಿ ಗುಂಪಿಗೆ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು 'ಈಗ ಬೇಕಾದರೆ ಹೊಗಳಯ್ಯ, ಚೆಲುವೆಯೂ ಕೊಂಚ ಖುಷಿಪಡಲಿ!' ಅಂತ ಬಾಂಬ್ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ಛೇಡಿಸುತ್ತಲೇ ಇಡೀ ಗುಂಪಿಗೆ ನೇರವಂತಿಕೆಯನ್ನೂ ನಮ್ರನಿವೇದನೆಯನ್ನೂ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಕಲಿಸಿದ್ದರು.  

   ಫಿದಾ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ತ್ರಿಪಾಠಿ. ಭಟ್ಟರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಯಾವ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಷ್ಟು ಅವರನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಹಾಗೆ ಸುಮಾರು ಭೇಟಿಗಳ ನಂತರ ಇವತ್ತು ಸೀದಾ ಭಟ್ಟರ ಮನೆಗೇ ಬಂದಿದ್ದ. ಕವಿತೆಯನ್ನು ಯಾವಾಗ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು? ಕವಿತೆ ಹೇಗೆ ನಿಂತರೆ ಚೆಂದ? ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ. ತ್ರಿಪಾಠಿಯನ್ನು ಹಾಗೆ ಎದುರಿಗೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡ ಮಲ್ಹಾರಭಟ್ಟರು ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಹಾಯ್ಕು ಬರೆಯುತ್ತ ಬರೆಯುತ್ತ ಏಕಾಏಕಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದವರೇ ಎರಡು ಟಿಕ್ಕಿ ಇಟ್ಟು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕಿದ್ದರು. 

   "ನೋಡಯ್ಯ, ಕವಿತೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಹೈವೇ ಥರ. ಅಲ್ಲಿ ದಾರಿ ತೋರಲೆಂದು ಸೂಚನಾ ಫಲಕಗಳೂ ಇರಬೇಕು. ಪಯಣದ ಗುರಿ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ದೂರವಿದೆ ಅಂತ ತೋರಿಸಬಲ್ಲ ಮೈಲುಗಲ್ಲುಗಳೂ ಇರಬೇಕು. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಪೆಟ್ರೋಲಿದ್ದರೂ 'ಪಯಣ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿಯಿತು' ಅಂತ ನಿನ್ನ ಕವಿತೆಯೇ ನಿನಗೆ ನಿರ್ಬಂಧ ಹೇರಿಬಿಡಬೇಕು. ಆದರೆ ಈ ಕಲೆಯೇ ಅಪಾಯದ್ದು. ಸೂಕ್ಷ್ಮದ್ದು. ಈ ನಿರ್ಬಂಧ ಅವಧಿಗೂ ಮುನ್ನವೇ ಬರಕೂಡದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೂ ಆಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ: ನಿನ್ನ ಗಾಡಿ ಹೈವೇನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಭವವಿರುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೋ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲುಜಾರುವ ಅಪಾಯವಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಜಾರುತ್ತಜಾರುತ್ತ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಮುಳ್ಳುಕಂಟಿಯನ್ನು ಆಸರೆಯಾಗಿ ಹಿಡಿಯುವಾಗಲೇ ಧುತ್ತೆಂದು ಜಲಪಾತ ಎದುರಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದೃಷ್ಟವಿದ್ದರೆ ಯಾರೂ ಮುಟ್ಟದ ಬಂಡೆಗಲ್ಲನ್ನು ನೀನು ನೋಡಿರುತ್ತೀಯ. ಅದೃಷ್ಟ ಇನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿಯಿದ್ದಲ್ಲಿ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಚದುರಿರುವ ಚದುರೆಯ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ನೋಡಿರುತ್ತೀಯ!"
  
   ಭಟ್ಟರು ನಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ತ್ರಿಪಾಠಿ ಹೈರಾಣಾದಂತಿದ್ದ. ಕವಿತೆಯಿಂದ ಶುರುವಾದ ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಭಟ್ಟರು ಇರಾನಿ ಕವಿ ಅಬ್ಬಾಸ್ ಕಿರೊಸ್ತಾಮಿಯನ್ನು ಎಳೆದುತಂದರು. ಆತನ ಪುಟ್ಟ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಎಲೆಯೊಂದು ಮರದಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಂಡು ನೆಲದ ಮೇಲಿದ್ದ ತನ್ನದೇ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುವದನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿದರು. ಜೀವಂತವಿರುವ ಯಾವ ಎಲೆಯೂ ಹೀಗೆ ನೆಲದ ಮೇಲಿನ ತನ್ನದೇ  ನೆರಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ ತೋರುವದಿಲ್ಲ. ದೇಹ ಯಾವಾಗ ತನ್ನ ಆತ್ಮದೊಂದಿಗೆ ನಿಜದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಅದೇ ಮೋಕ್ಷದ ಸಮಯ ಅಂತೆಲ್ಲ ಕಿರೊಸ್ತಾಮಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು. ತ್ರಿಪಾಠಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಅಯೋಮಯ. ಭಟ್ಟರು ಕವಿತಾ ಜಗತ್ತಿನ ಹೊಸ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಬಿಡಿಸತೊಡಗಿದ್ದರು. ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಎಷ್ಟು ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗಿದೆ ಅಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಯಾರೋ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಟ್ಯಾಲಿ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆಂದೂ, ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವುದೂ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಪೊರೆಯಿಂದ ಹೊರಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಇವತ್ತಿನ ಮನುಷ್ಯ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ನಾಳೆ ಹುಣಸೇಮರವೋ ಅಥವಾ ಗೌಳಿಗನ ಎಮ್ಮೆಯೋ ಆಗಿ, ಆ ಮೂಲಕ ಕೇವಲ ರೂಪ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗಿ ರೂಹು ಬದಲಾಗದೇ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಸ್ಥಾನಪಲ್ಲಟವಾಗಿ.. 

   ಯಾಕೋ ಭಟ್ಟರು ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಕೆಮ್ಮತೊಡಗಿದರು. ಗಾಬರಿಗೊಂಡ ತ್ರಿಪಾಠಿ ಭಟ್ಟರ ಕೈಹಿಡಿದು ನೀರು ಕುಡಿಸಿ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆವತ್ತಿಡೀ ರಾತ್ರಿ ಭಟ್ಟರ ಕವಿತಾಶಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವಭಾವ ಮೂಡಿಸಿಕೊಂಡ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವರ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅರಿವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕರುಣೆಯನ್ನೂ! ಸ್ವತಃ ಬಯೋಕೆಮಿಸ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದ ನಾರಾಯಣ ತ್ರಿಪಾಠಿಗೆ ಮನುಷ್ಯರೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಕ್ರಿಮಿಕೀಟಗಳಲ್ಲಿನ ಜೀವತಂತುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಅರಿವಿದ್ದೇ ಇದೆ. ಮರ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಮನುಷ್ಯ ಯಾವಾಗ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ ಅಂತನ್ನುವ ಜೈವಿಕ ವಿಜ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ ತನಗಿರುವ ಅಥೆಂಟಿಸಿಟಿ ಭಟ್ಟರಿಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹಿರಿಯ ಜೀವಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಹೇಳುವದು? ಬಹುಶಃ ಭಟ್ಟರಿಗೆ ವಯಸ್ಸು ಹಾಗೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದಾ? ತಲೆ ಕೊಡವಿದ ತ್ರಿಪಾಠಿ ಗ್ಲಾಸಿಗೆ ಬೀಯರ್ ಸುರುವಿ ಟೀವಿ ಹಚ್ಚಿ ಕುಳಿತ. ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸಿದ್ದ ಡಾಕ್ಯೂಮೆಂಟರಿ ಆವತ್ತೇ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಳೆ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ? ಎಂಬುದೇ ಡಾಕ್ಯೂಮೆಂಟರಿ ವಿಷಯ. ಬೆಟ್ಟದ ಮರಗಳು ಮೋಡಗಳನ್ನು ತಡೆದು ಮಳೆ ಬರಿಸುತ್ತವೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಪ್ರೈಮರಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದ ಮೇಸ್ಟ್ರು ತ್ರಿಪಾಠಿಗೆ ನೆನಪಾದರು. ಮಳೆಗಾಗಿ ಹೋಮ, ಹವನ, ಪರ್ಜನ್ಯ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನೀತಿಕತೆ ಮೇಸ್ಟ್ರು ನೆನಪಾದರು.

   ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಚಾನಲ್ ನ ನಿರೂಪಕ ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆಯನ್ನು ನಿರೂಪಿಸತೊಡಗಿದ್ದ. ಆತನ ಪ್ರಕಾರ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನೀರು ಕೋಟ್ಯಂತರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಜಾಗದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಜಾಗಕ್ಕೆ ಸೈಕಲ್ ಹೊಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಆವತ್ತಿನಿಂದ ಇವತ್ತಿನವರೆಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಹನಿ ಹೆಚ್ಚೂ ಆಗಿಲ್ಲ ಕಡಿಮೆಯೂ ಆಗಿಲ್ಲ. ಅಶೋಕನ ದೇಹದಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರೇ ಅಕ್ಬರನ ದೇಹದಲ್ಲೂ ಇತ್ತು ಮತ್ತು ಅದು ಈಗ ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲೂ ಇದೆ. ಇಂಥ ನೀರಿನ ಬಗ್ಗೆ, ಮಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆಷ್ಟು ಗೊತ್ತು? ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ನೀರಿನ ಒಂದು ಬಿಂದು ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿನ ಶಾಖದಿಂದ ಆವಿಯಾಗಿ ಆಕಾಶಕ್ಕೇನೋ ಹಾರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯವಾತಾವರಣವಿದೆ. ನಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನಿಲರೂಪದ ಈ ನೀರಿನ ಬಿಂದು ಶೂನ್ಯವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯ ರೂಪ ಪಡೆಯಬೇಕು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಹಾಗಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕಲ್ಮಶವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿಸರ್ಗವೇ ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. 

   ಸಮುದ್ರದಿಂದ, ಕಾಡಿನ ಕಾಳ್ಗಿಚ್ಚಿನಿಂದ, ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಚಿಮಣಿಗಳಿಂದ, ಮರುಭೂಮಿಯ ಬಿರುಗಾಳಿಗಳಿಂದ ಏಳುವ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಧೂಳಿನ ಕಣಗಳು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆ ಏರುತ್ತಲೇ ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯಾಗಲು ತವಕಿಸುತ್ತಿರುವ ಅನಿಲ ಬಿಂದುವಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗುತ್ತವೆ. ಆಗ ಅಲ್ಲೊಂದು ನೀರಿನ ಸ್ಪಟಿಕ ತಯಾರಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಧೂಳಿನ ಕಣವನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದರ ಸುತ್ತಲೂ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯಾಗಿ ಹರಳುಗಟ್ಟುವ ಅನಿಲದ ಬಿಂದು ತನ್ನ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ಅನಿಲದ ಬಿಂದುಗಳಿಗೆ ತಾನೇ ಆಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸೇರಿಕೊಂಡು ದೊಡ್ಡದಾದ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆ ತನ್ನದೇ ಭಾರದಿಂದಾಗಿ ಕೆಳಗೆ ಜಾರತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ವಾತಾವರಣದ ಉಷ್ಣತೆಯಿಂದಾಗಿ ಹರಳು ಕರಗಿ ನೀರಿನ ಹನಿಯಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಅನಿಲದ ಬಿಂದುವೊಂದು ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯ ಹರಳಾಗಲು ಧೂಳಿನ ಕಣಗಳಷ್ಟೇ ಆಧಾರಸ್ತಂಭಗಳಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಸಲ ಇದೇ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಹಾರಿಹೋದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯದಂಥ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಗಳೂ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯ ಸ್ವರೂಪ ತಾಳಲು ಹೆಗಲು ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ಈ ಲೋಕದ ಯಾವುದೇ ಜೀವಿ ಆಯಾ ಕಾಲಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡು ಮತ್ತದೇ ಹಳೆಯ ತತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಮಣ್ಣಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತದೆ.. 

   ನಾರಾಯಣ ತ್ರಿಪಾಠಿ ದಿಗ್ಗನೇ ಎದ್ದು ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಟೀವಿ ನಿರೂಪಕನ ಕೊನೆಯ ಮಾತುಗಳು ಗುಯ್ ಗುಡತೊಡಗಿದ್ದವು. ಯಾಕೋ ಈಗಿಂದೀಗಲೇ ಭಟ್ಟರಿಗೆ ಫೋನು ಮಾಡೋಣ ಅಂದುಕೊಂಡ. ಆದರೆ ಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡ. ಮರುದಿನವೇ ಭಟ್ಟರ ಮರಣವಾರ್ತೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಕನಲಿಹೋಗಿದ್ದ ತ್ರಿಪಾಠಿ. ಒಂದಿಡೀ ದಿನ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಸಂಜೆಹೊತ್ತಿಗೆ ಏನೋ ಯೋಚಿಸಿದವನಂತೆ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಗುಂಡಿ ತೋಡತೊಡಗಿದ. ಯಾವುದೋ ಬೀಜ ತಂದು ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹುಗಿದಿಟ್ಟ. ಇನ್ನೂ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯದ ಸಸಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು 'ಮಲ್ಹಾರ ಮರ' ಅಂತ ಬರೆದಿಟ್ಟ ಬೋರ್ಡು ದಿಟ್ಟಿಸತೊಡಗಿದ!       .    
                                                                             -
ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ
(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 20.06.2018 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

Wednesday, June 6, 2018

ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರರನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದ ದಂಪತಿಯ ಕತೆ


ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತೈವಾನಿನ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಮುದಾಯವಿತ್ತು. ಪರ್ವತದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಇವರನ್ನು ಶಾವೋ ಸಮುದಾಯದವರೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ದಿನವೆಲ್ಲ ಹೊಲಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೈಮುರಿದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಶಾವೋ ಜನರು ರಾತ್ರಿ ಕುಶಾಲಿಗೆಂದು ಹಾಡಿ ಕುಣಿದು ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನರಂಜನೆಗಾಗಿ ಆಗೀಗ ಮೀನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳ ಶಿಕಾರಿಯಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮುಲಾಜಿಗೂ ಬೀಳದೆ ಶಾವೋ ಜನಾಂಗ ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು. 

   ಒಂದು ದಿನ ಹೀಗೆಯೇ ಬೆಟ್ಟದಡಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಶಾವೋಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ 'ಢಂ' ಅಂತ ಭಾರೀ ಸದ್ದಾಗುತ್ತದೆ. ಮರುಕ್ಷಣವೇ ನಿಂತ ನೆಲವೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಾಡತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ್ಯಾರೋ ಆಕಾಶದತ್ತ ಕೈ ಮಾಡುತ್ತ ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚುತ್ತಾರೆ: ಓಹ್, ನಮ್ಮ ಸೂರ್ಯನೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ! ಜನರೆಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾಗಿ ಓಡಾಡತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಎಡವಿಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಈಗಿದ್ದವನು ಈಗಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಸೂರ್ಯ ಮುಂದೆಯೇ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದು ಶಾವೋ ಜನರನ್ನು ತಲ್ಲಣ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಇವರೆಲ್ಲ ಅದು ಹೇಗೋ ಒಬ್ಬರ ಕೈ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಮನೆ ದಾರಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ.

   ಸಮಯ ಸರಿಯುತ್ತದೆ. ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ಚಂದ್ರ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳಕನ್ನೂ ತರುತ್ತಾನೆ. ಭಯದಿಂದ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಚಂದಿರನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಸೂರ್ಯನಿಗೇನಾಯಿತು ಅಂತ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ 'ಢಂ' ಅಂತನ್ನುವ ಭಾರೀ ಸದ್ದು. ಆ ಸದ್ದಿಗೆ ಶಾವೋ ಜನರ ಮನೆಗಳೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಾಡುತ್ತವೆ. ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದರೆ ಈ ಸಲ ಚಂದಿರನೂ ಮಾಯ! ಆವತ್ತಿನಿಂದ ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಕತ್ತಲುಕತ್ತಲು. ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿಲ್ಲದೇ ಹಲಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಪೈರುಗಳೆಲ್ಲ ಒಣಗತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಮೀನುಗಳೆಲ್ಲ ನೀರಿನಾಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಜನ ಕಂಗಾಲಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸೂರ್ಯನಿಲ್ಲದೇ, ಆತನ ಬೆಳಕಿಲ್ಲದೇ ತಾವಿನ್ನು ಮೆಕ್ಕೆಜೋಳ ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿ ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯಬಲ್ಲೆವು ಅಂತ  ರೋದಿಸತೊಡಗುತ್ತಾರೆ.   

   ಇಂತಿಪ್ಪ ಇದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಾವೋ ಯುವಜೋಡಿಯಿತ್ತು. ಈ ದಂಪತಿಗಳಿಬ್ಬರೂ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಮೆಕ್ಕೆಜೋಳ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರರಿಲ್ಲದೇ ಎಲ್ಲ ಕತ್ತಲಾಗಿರುವಾಗ ಈ ಜೋಡಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆಹಾರ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿಯುತ್ತ ಬಂದಿತ್ತು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಒಂದು ದಿನ ಹೆಂಡತಿ ತನ್ನ ಗಂಡನಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. ಸೂರ್ಯ ಬೇಗ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಊರಿಗೆ ಊರೇ ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತದೆಂದೂ, ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ನಾವು ಸೂರ್ಯ-ಚಂದಿರರನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದೂ ಗಂಡನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಸುದೀರ್ಘ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಸೂರ್ಯಚಂದಿರರು ಯಾವುದೋ ಆಳದ ಪ್ರಪಾತದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರಬಹುದೆಂದೂ, ತಾವಿಬ್ಬರೂ ಈಗಿಂದೀಗಲೇ ಅವರನ್ನು ಹುಡುಕುವದೆಂದೂ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. 

   ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯರ ಸುದೀರ್ಘ ಪಯಣ. ಅವರ ಈ ಕಠಿಣ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪರ್ವತ, ನದಿ, ಕೊಳ್ಳಗಳೂ ಬಂದುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆದರೂ ದಂಪತಿಗಳು ಧೃತಿಗೆಡುವದಿಲ್ಲ. ನೂರಾರು ಪಂಜುಗಳು ಅವರ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟುಬೂದಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಾಗ ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಮಿಣುಕುಮಿಣುಕಾದ ಬೆಳಕು ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಹೆಂಡತಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ರೋಮಾಂಚನದಿಂದ ಗಂಡನ ಕೈಹಿಡಿದು ಬೆಳಕು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸರೋವರದತ್ತ ಬೆರಳು ತೋರಿಸುತ್ತಾಳೆ. "ಓಹ್, ನಮ್ಮ ಸೂರ್ಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ!" ಅಂತ ಗಂಡ ಉದ್ಗರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಎರಡು ದಿನಗಳ ಪ್ರಯಾಣದ ಬಳಿಕ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತೈವಾನಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸರೋವರದ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿನ ದೃಶ್ಯ ನೋಡಿ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುತ್ತಾರೆ. 

   ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಎರಡು ರಾಕ್ಷಸಾಕಾರದ ಡ್ರ್ಯಾಗನ್ ಗಳು ಎರಡು ಬೆಂಕಿನುಂಡೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಟ ಆಡುತ್ತಿವೆ! ಅಯ್ಯಯ್ಯಪ, ನಮ್ಮ ಸೂರ್ಯ ಚಂದಿರರಿಗೆ ಏನು ಗತಿ ಬಂತಪ್ಪ, ಈ ಡ್ರ್ಯಾಗನ್ ಗಳು ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಆಟದ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಅಂತ ಗಂಡಹೆಂಡತಿಯರಿಬ್ಬರೂ ನಡುಗತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಊರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಶಾವೋ ಜನತೆಯ ಹಸಿವು ದಂಪತಿಗಳಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಂಗೆಡಿಸುತ್ತದೆ. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರನ್ನು ಈ ಡ್ರ್ಯಾಗನ್ ಗಳಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲೇಬೇಕು ಅಂತ ಅಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅವರು ಕುಳಿದ ಬಂಡೆಗಲ್ಲಿನ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಹೊಗೆ ಏಳತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡ ಗಂಡ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಬಂಡೆಯನ್ನು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಷ್ಟೇ, ಅಲ್ಲೊಂದು ಸುರಂಗಮಾರ್ಗವಿರುವದನ್ನು ದಂಪತಿಗಳು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಒಳಗಡೆ ಏನಿರಬಹುದು ಅಂತ ಸುರಂಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ  ತುದಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಸೋಜಿಗಪಡುತ್ತಾರೆ.   

   ಅಲ್ಲೊಂದು ಅಡುಗೆ ಮನೆ. ಬಿಳಿಕೂದಲಿನ ಅಜ್ಜಿಯೊಬ್ಬಳು ಹೊಗೆ ಎಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡು ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅದೆಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯರ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡಿರದ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಈ ಯುವದಂಪತಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಅಚ್ಚರಿ. ಜೊತೆಗೆ ಖುಷಿ. ಅಜ್ಜಿ ದಂಪತಿಗಳ ಕತೆ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರರ ಕತೆ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಅದೆಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಈ ಡ್ರ್ಯಾಗನ್ ಗಳು ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ದಾಳಿಯಿಟ್ಟು ಹೇಗೆ ತನ್ನೂರನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿದವು ಮತ್ತು ಕೇವಲ ಡ್ರ್ಯಾಗನ್ ಗಳಿಗೆ ಊಟ ತಯಾರಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ ತಂದು ಇಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟವು ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಅಳುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ದಂಪತಿಗಳ ಧೈರ್ಯ ಮೆಚ್ಚಿ ತನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ರಹಸ್ಯವೊಂದನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಸರೋವರದ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವ ಬೆಟ್ಟದ ಕೆಳಗೆ ಬಂಗಾರದ ಒಂದು ಕತ್ತರಿ ಮತ್ತು ಕೊಡಲಿ ಇರುವದೆಂದೂ, ಅವೆರಡರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಈ ಡ್ರ್ಯಾಗನ್ ಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ.

   ಅಲ್ಲಿಗೆ ದಂಪತಿಗಳ ಪಯಣ ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. ಅವರು ಪಂಜು ಹಿಡಿದು ಸರೋವರದ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವ ಬೆಟ್ಟ ಹುಡುಕತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಅಗೆಯತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಅದೆಷ್ಟೋ ದಿನಗಳು ಬಳಿಕ ಅಲ್ಲೊಂದು ಬೃಹದಾಕಾರದ ಕೊಳ್ಳ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲೊಂದೆಡೆ ಬಂಗಾರದ ಕತ್ತರಿ ಮತ್ತು ಕೊಡಲಿಗಳು ಮಿಂಚುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಗಂಡ ಅವುಗಳನ್ನು ಡ್ರ್ಯಾಗನ್ ಗಳಿದ್ದ ಸರೋವರಕ್ಕೆ ತಂದು ಜೋರಾಗಿ ಎಸೆಯುತ್ತಾನೆ. ಕೊಡಲಿ ಒಂದು  ಡ್ರ್ಯಾಗನ್ನಿನ ತಲೆ ಕತ್ತರಿಸಿದರೆ, ಕತ್ತರಿ ಇನ್ನೊಂದು ಡ್ರ್ಯಾಗನ್ನಿನ ದೇಹವನ್ನು ತುಂಡುತುಂಡು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರರು ಬಂಧಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರನ್ನು ಅವರವರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಕೂರಿಸುವದು?   

   ಬಿಳಿ ಕೂದಲಿನ ಅಜ್ಜಿ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ರಹಸ್ಯ ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಸತ್ತುಹೋದ ಡ್ರ್ಯಾಗನ್ ಗಳ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿಂದರೆ ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳಾಗಿ ಆಕಾಶದಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯುವಿರಿ ಅಂತ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ಸೂಚನೆ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ಸರೋವರಕ್ಕಿಳಿಯುವ ದಂಪತಿಗಳು ಡ್ರ್ಯಾಗನ್ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತಿನ್ನತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ತಿಂದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಮರಗಳಂತೆ ಉದ್ದುದ್ದಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಮೇಲೆ ದಂಪತಿಗಳಿಬ್ಬರೂ ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರನ್ನು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಎಸೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಗುರಿ ತಲುಪದೇ ಬೆಂಕಿಯುಂಡೆಗಳು ಪದೇಪದೇ ನೆಲಕ್ಕುರುಳುತ್ತವೆ. ಪಕ್ಕದ ಬೃಹದಾಕಾರದ ಮರವನ್ನು ಕಿತ್ತು ಅದರ ಮೇಲೆ ಉಂಡೆ ಇಟ್ಟು ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಸುವಂತೆ ಅಜ್ಜಿ ಆ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹಲವಾರು ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಬಳಿಕ ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರು ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಬೆಳಕು ಸೂಸತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇದೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದ್ದ ಶಾವೋ ದಂಪತಿಗಳು ಮತ್ತೇ ತಮ್ಮ ಮೊದಲಿನ ರೂಪಕ್ಕೆ ಬರಲಾಗದೇ ಸರೋವರದುದ್ದಕ್ಕೂ ಪರ್ವತದಂತೆ ಹಬ್ಬತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಜೋಡಿ ಪರ್ವತವಾಗಿ ಅಲ್ಲೇ ನೆಲೆನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಜಗತ್ತು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗತೊಡಗುತ್ತದೆ ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ..    .               
                                                                             *
   ಇದು ತೈವಾನಿನ ಜಾನಪದ ಕತೆ. ಅಪಾರ ಕಲ್ಪನಾಚಾತುರ್ಯ ಮತ್ತು ಜೀವನ್ಮುಖಿ ಭಾವದ ಕತೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುವಾಗ ಇದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ರೋಮಾಂಚಕಾರಿಯಾಗಿಸುವ, ಮುದಗೊಳಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ ಬೇರೆ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಹಾಯ್ಕುಗಳನ್ನು ಅನುವಾದ ಮಾಡುವಾಗ ನಮ್ಮದೇ ದೇಸೀ ಸೊಗಡಿನ ಪರಿಕರಗಳನ್ನು ಬಳಸುವ, ಆ ಮೂಲಕ ಓದುಗರಿಗೆ ಪರಿಚಿತ ವಾತಾವರಣ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಡುವಲ್ಲಿ ಒಲವು ತೋರುವ ನಾನು ಈ ಕತೆಯನ್ನು ಆದಷ್ಟೂ ಮೂಲವಾತಾವರಣದಲ್ಲೇ ಕಟ್ಟಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಈ ಕತೆಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಪಾರಂಪರಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ  ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿದೆ. ಡ್ರ್ಯಾಗನ್ ಗಳಿದ್ದ ಆ ಪುರಾತನ ಸರೋವರ ಇವತ್ತಿಗೂ ತೈವಾನಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸರೋವರ. ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರರನ್ನು ಬಂಧಮುಕ್ತರನ್ನಾಗಿಸಲು ಬಂದ ಆ ಯುವದಂಪತಿಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಸಮುದಾಯ ಇನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿವರ್ಷ 'ಸನ್ ಮೂನ್ ಲೇಕ್'ನ ದಡದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಸೇರಿ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಚೆಂಡುಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಮ್ಮಿಸುತ್ತ, ಉದ್ದಾನುದ್ದ ಬಿದಿರುಗಳ ಮೇಲೆ ಚೆಂಡನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಆಟವಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಆ ದಂಪತಿಗಳ ಜೀವನಪ್ರೀತಿ, ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಅದಮ್ಯ ಉತ್ಸಾಹಗಳನ್ನು ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾರೆ.                                         
-
ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ
(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 06.06.2018 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)


Wednesday, May 23, 2018

ಚುನಾವಣೆಯ ಗುಂಗು ಮರೆಸಿದ ಹಾಯ್ಕುಗಳು!


ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಚುನಾವಣೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಕಾಮೆಡಿ, ಫೈಟಿಂಗ್, ಸೆಂಟಿಮೆಂಟ್ ಒಳಗೊಂಡ ಥ್ರಿಲ್ಲರ್ ಸಿನಿಮಾವೊಂದರ ಎಲ್ಲ ರೋಚಕತೆಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವಂತಿದ್ದ ಈ ಚುನಾವಣೆಗೆ 'ಶುಭಂ' ಪರದೆ ಬಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಚುನಾವಣೋತ್ತರದ ಘಟನಾವಳಿಗಳು ನನಂಥವರ ಮನದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಗೊಂದಲಗಳನ್ನೂ ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತ ಹೋದವು. ಅಂಥ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲಗಳನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸಲೆಂದು ನಿಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ಒಂದೆರೆಡು ಚಿತ್ರಣ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. 
    
ಚಿತ್ರಣ 1: ಇಲ್ಲೊಬ್ಬ ಯುವಕನಿದ್ದಾನೆ. ನಿನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯವರೆಗೂ ತನ್ನೂರಿನ ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧೇಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೆಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಂಥವನು. ಈಗಷ್ಟೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನೌಕರಿ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಸ್ವಂತದ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವಂಥವನು. ಹೊಸ ಉತ್ಸಾಹ, ಹೊಸ ಧೈರ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ಏನೇನೋ ಕನಸುಗಳು. ಹೊಸ ಊರು ಈತನಿಗೆ ಸಿಗರೇಟು ಕಲಿಸಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟಿದೆ. ಹಾಗೆ ಸಿಗರೇಟು ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಹುಡುಗ ಸೊಂಪು ಮಜದಲ್ಲಿರುವನು. ಈತನ ದುರಾದೃಷ್ಟಕ್ಕೋ ಏನೋ ಈ ಅಪರಿಚಿತ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಅಕಸ್ಮತ್ತಾಗಿ ಪ್ರೈಮರಿ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಎದುರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ವಿಚಲಿತನಾಗಿರುವ ಹುಡುಗ. ಸಿಗರೇಟನ್ನು ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಮಡಚಿಕೊಂಡು ಮೇಷ್ಟ್ರನ್ನು ನೋಡಿದರೂ ನೋಡದವನಂತೆ ಅವಸರವಸರವಾಗಿ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಮಾಸ್ತರರಿಗೆ ಬೇಸರವಿದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮನದಲ್ಲೇ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲ ಅಡಗಿರುವಂತಿದೆ. 

ಚಿತ್ರಣ 2: ಅದೇ ಹುಡುಗ. ಅದೇ ರಸ್ತೆ. ಧುತ್ತೆಂದು ಎದುರಾಗಿರುವ ಅದೇ ಮೇಷ್ಟ್ರು. ಈ ಹುಡುಗ ಸಿಗರೇಟನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೇ ಮಾಸ್ತರರ ಮುಂದೆಯೇ ಧೂಮದುಂಗುರ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಿದೆ. ತಾನೀಗ ಮಾಸ್ತರರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ವಯಸ್ಕ. ಸಿಗರೇಟಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಹಣವೂ ತನ್ನದೇ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸರ್ಕಾರವೇನೂ ಸಿಗರೇಟನ್ನು ಬ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಧೂಮಪಾನ ಮಾಡಬಾರದೆಂಬ ಕಾನೂನಿದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಹಾಗಂತ ಸರಕಾರ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟೂಂತ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಕೂತಿರುತ್ತದೆ. ಚಲ್ತಾ ಹೈ ಭಾಯ್! ಅರೇ, ಮಾಸ್ತರರು ಯಾಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತೆ ಮುಜುಗರದಿಂದ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? 

   ಮೊನ್ನೆ ಆಗಿದ್ದೂ ಥೇಟ್ ಇದೇ. ಪೊಲಿಟಿಕಲಿ ಕರೆಕ್ಟ್ ಅನ್ನುವಂಥ ವಾಕ್ಯ ಬಳಸದೇ ನೇರಾನೇರ ಹೇಳಬಹುದಾದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಬಳಿಯೂ ಆಮಿಷಗಳಿದ್ದವು. ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಎದುರಾಳಿಗಳ ಬಳಿ ಅಂಕುಶಗಳಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಪೈಕಿ ಕೆಲವಷ್ಟೇ ಹೊರಜಗತ್ತಿಗೆ ಗೋಚರಿಸಿದರೆ ಮಿಕ್ಕವು ಗೋಚರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಾನ ಗಳಿಸಿದ್ದ ಬಿಜೆಪಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಏನೆಲ್ಲ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತೋ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿತು. ತನ್ನೆಲ್ಲ ತತ್ವ, ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಮಣ್ಣುಪಾಲು ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ನಿಯಮಾವಳಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿತು. ಇನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಜನತಾದಳ. ಕಣದಲ್ಲಿರುವಾಗ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ಪರ್ಧಿಗಳಿಬ್ಬರು ಎದುರಾಳಿಗಳ ಪಾಲಸಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಆಡಳಿತದ ಬಗ್ಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಟೀಕಿಸಬಹುದಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಇವರಿಬ್ಬರೂ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ, ಆಣೆ, ಪ್ರಮಾಣ ಅಂತೆಲ್ಲ ಬೀದಿಗಿಳಿದ್ದುಂಟು. ಈ ಸ್ಪರ್ಧಿಗಳನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಆಯಾ ಪಕ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರೂ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜಿದ್ದಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ಪ್ರಹಸನವೊಂದು ಹೀಗೆ ದಿಢೀರನೇ ಬದಲಾಗಿರುವ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ಈ ಎದುರಾಳಿಗಳೇ ಪರಸ್ಪರರ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವಾಗ ಈ ಎರಡೂ ಪಕ್ಷಗಳ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಗತಿಯೇನು?                                 

   ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಇದೆಲ್ಲ ನಡೆದಿದ್ದು ಸಂವಿಧಾನಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿಯೇ. ಅದು ಮೌಲ್ಯಯುತವೋ, ನೈತಿಕವಾದದ್ದೋ ಬೇರೆ ವಿಷಯ. ಆದರೆ ವಿಶ್ಲೇಷಕರ ಪ್ರಕಾರ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಶಾಸನಬದ್ಧವಾಗಿ ಸರಿ ಇರುವಂಥದ್ದು. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವ್ಯವಹಾರಿಕವಾಗಿ ಸರಿ ಇರುವಂಥದ್ದು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಆ ಸಿಗರೇಟಿನ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಮಾಸ್ತರರನ್ನು ಕಂಡಕೂಡಲೇ ಭಯದಿಂದಲೋ, ಗೌರವದಿಂದಲೋ ತನ್ನ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಬೇಕಿತ್ತೆಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಹಾಗಾದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಗೆ ಇಂಥ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಇರಲೇಬಾರದೆ? ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ವೈರುಧ್ಯಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಅದು ನೈತಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳುವದಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಅದು ಸಿಗರೇಟ್ ಪ್ಯಾಕಿನ ಮೇಲೆ ಧೂಮಪಾನದ ಅಪಾಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿ ಕೈತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದಷ್ಟೇ!  

   ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯ ತಮಾಷೆ ನಡೆಯಿತು. ಈ ಸಲದ ಚುನಾವಣೆ ಫಲಿತಾಂಶದ ಬಳಿಕ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನತೆಯ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಬಾರಿ ಒತ್ತಾಯವಾಗಿ ತೂರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದು ಪದವೆಂದರೆ- ಅದು ಸೆಕ್ಯುಲರ್. ಅತ್ಯಂತ ಕ್ಲೀಷೆಯಿಂದ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಪದದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಏನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ ಅಂತ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆಂದು ನಿಘಂಟಿನಲ್ಲೂ ಒಮ್ಮೆ ಹುಡುಕಾಡಿದೆ. ಮಜದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಡಿಕ್ಷನರಿಯಲ್ಲಿ 'ಜಾತ್ಯತೀತ' ಎಂಬ ಅರ್ಥದ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ 'ಐಹಿಕ, ಸಾಂಸಾರಿಕ, ಪಾರಮಾರ್ಥಿಕವಲ್ಲದ' ಎಂಬ ಇನ್ನಿತರ ಅರ್ಥಗಳೂ ಇವೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಬೇಸ್ತುಬಿದ್ದೆ!

   ಇದೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಚುನಾವಣೆ ಫಲಿತಾಂಶ ಏನಾಗಬಹುದು ಅಂತೆಲ್ಲ ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ಸುದ್ದಿ ಬಿತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಾಹಿನಿಗಳು ಒಂದೆಡೆಯಿದ್ದರೆ, 'ಬಹುಮತ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯೆಡಿಯೂರಪ್ಪನವರು ಹೀಗೆಲ್ಲ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ' ಅಂತನ್ನುವ ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರವಾದ ಖತರನಾಕ್ ಐಡಿಯಾಗಳನ್ನು ಇನ್ಯಾರೋ ಪರದೆ ಮೇಲೆ ಪ್ರಚುರಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. 
ಇದೆಲ್ಲದರಿಂದ ರೋಸೆದ್ದು ಹೋದ ನನಗೆ ಕೊಂಚ ತಂಪೆರೆದಿದ್ದು ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಮಳೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಾಯ್ಕುಗಳು. ಅವೆಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಲಾದ ಹಾಯ್ಕು ಚಿತ್ರಣಗಳು. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಲಾದ ಇವೆಲ್ಲ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನಾನು ಹಾಯ್ಕುವಿನ ಕೋಮಲ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲಾಗದೇ ಹೀಗೆ ಗದ್ಯದ ಮೊರೆಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

   ಒಂದು ಚಿತ್ರಣ ಹೀಗಿದೆ. ಅದೊಂದು ಮಕ್ಕಳ ಕ್ಲಿನಿಕ್. ಅಲ್ಲಿರುವ ವೇಟಿಂಗ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಐದಾರು ಮಕ್ಕಳು ಅವರವರ ಪಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಪಾಳಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಲಿವೆ. ಅಲ್ಲಿನ E.N.T ತಜ್ಞ ಇನ್ನೂ ಕ್ಲಿನಿಕ್ಕಿಗೆ ಬಂದಂತಿಲ್ಲ. ವೇಟಿಂಗ್ ರೂಮಿನ ಒಂದು ಮಗು. ಅದರ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಮಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿದೋಷದ ಬಗ್ಗೆ ಗುಮಾನಿ ಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ ‘ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಿದೆ'  ಅಂತ ಆತನಿಗೆ ತಿಳಿಹೇಳುವವರ್ಯಾರು? ಮಗು ಚಿಕ್ಕದು. ಮಾತು ಬಾರದು. ಹೀಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ದೌಡಾಯಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಪಾಳಿಗಾಗಿ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅಪ್ಪನ ಕಣ್ಣಳತೆಯಿಂದ ಜಾರಿರುವ ಮಗು ತೆವಳುತ್ತ ಹೋಗಿ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಲಿದೆ? ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕಣ್ಣು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಪುಟ್ಟಯಂತ್ರದ ರಾವುಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ನಿಂದ ಚಿತ್ತುಕಾಟು ಹಾಕುತ್ತಲಿದೆ.                 

   ಅದೇ ಕೋಣೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗು. ಅದರ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಇನ್ನೆಂಥದ್ದೋ ಗುಮಾನಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಕ್ಲಿನಿಕ್ಕಿಗೆ ಬಂದಿರುವರು. ಕುಶಾಲಿಗೆಂದು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ತೂಗು ಹಾಕಿರುವ ಗಿಟಾರ್. ಮಗುವಿನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಲೆಂದು ಗಿಟಾರ್ ಹಿಡಿದಿರುವ ಅಪ್ಪ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಸ್ವರ ಮೀಟುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮೂರನೇ ತಂತಿಯಲ್ಲಿನ ಸ್ವರ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮಗುವಿನ ಹಸ್ತ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಂತಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟುತ್ತ ಗಿಟಾರಿನ ಸದ್ದನ್ನಡಗಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಅಪ್ಪನ ಸಂದೇಹವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಸಮಾಧಾನದ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಬೆರಳುಗಳು ತಂತಿಗಳನ್ನು ಅವಿರತವಾಗಿ ಇನ್ನೂ 
ಮೀಟುತ್ತಲೇ ಇವೆ; ಶಬ್ದವೇಧಿ ಮಗು ಹಸ್ತದಿಂದ ಸ್ವರಸ್ತಂಭನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದೆ. 

   ಅಸಲಿ ಮಜ ಇಲ್ಲಿದೆ ನೋಡಿ. ಕ್ಲಿನಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲೇ ಮಸಣವೊಂದು ಇದ್ದಂತಿದೆ. ಅಲ್ಲೀಗ ಯಾವುದೋ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅಲ್ಲಿರುವ ದೊಡ್ಡವರು ಗಂಭೀರವಾಗಿಯೋ ಶೋಕತಪ್ತರಾಗಿಯೋ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಸ್ತರಾಗಿರುವಾಗ ಮಕ್ಕಳ ದಂಡೊಂದು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಗೋರಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದೆ. ಆಹ್! ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ? ಯಾವುದು ಅರ್ಥಹೀನ?

ಯಾಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಈಗ ತಾನೇ ಕಂಡಿದ್ದ ಮುಖ ನಾಳೆ ಮತ್ತೇ ಕಾಣಬಹುದೆನ್ನುವ ಖಾತ್ರಿ ಯಾರಿಗಿದೆ?                 
-
ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ
(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 23.05.2018 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)


Wednesday, May 9, 2018

ಪೌರಾಣಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯವೆಂಬುದು ಅನುಮಾನದ ಹುತ್ತವಾಗಬಾರದಲ್ಲ?


ಮೊನ್ನೆ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲ ಸೇರಿದ್ದೆವು. ಯಾವುದೋ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಬಾಳೆಹಣ್ಣಿನ ಪ್ರಸಾದ ಹಂಚುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ನಾವೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಪ್ರಯಾಣಿಸದ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಾವೇ ಖೇದಪಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮೆಟ್ರೋದಲ್ಲಿ ಪಯಣಿಸಿದ್ದೆವು. ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬರುವವರಿಗೆಲ್ಲ ಪ್ರಸಾದ ಹಂಚಿ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದ ನಾವೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿದ್ದ ಮರದಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಕಳೆದ ಎರಡು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟ, ಕಾಡು, ರೆಸಾರ್ಟ್, ಕ್ಲಬ್ಬು, ಪಬ್ಬು, ಬೀಯರು ಅಂತೆಲ್ಲ ಲಿಸ್ಟು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಸುತ್ತಾಡಿದ ನಮಗೆ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಯಾವುದೋ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಪ್ರಸಾದವನ್ನೂ ಹಂಚುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬಂದೀತೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಬಂದಿತ್ತೇ? ಅಂತ ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಾವೇ ನಗಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಗುಂಪಿನ ಮಧ್ಯೆ  ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದು ತೂರಿಬಂತು.

 'ಆತ್ಮ ಅಂದರೇನು?'

   ನಗೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲರೂ ಗಂಭೀರರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ತಲೆಗೊಂದರಂತೆ ಉತ್ತರ ಬಂದವು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಲಿಟರೇಚರ್ ಮೂಲಕ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಓದತೊಡಗಿದ್ದ ಒಬ್ಬನಂತೂ ಕೃಷ್ಣನ ಗೀತೆಯನ್ನು ಸಾದರ ಪಡಿಸತೊಡಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ್ಯಾರೋ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಸಾವಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಅದರ ಅಮರತ್ವವನ್ನು ಸಾರತೊಡಗಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮೂಲಕ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆತ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಪುಂಖಾನುಪುಂಖ ಚರ್ಚೆಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಸುಮ್ಮನೇ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಆತ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಏನೇನೂ ಗೊತ್ತಿರದ ನಾನು ಏನು ಹೇಳಲಿ? ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬನಿದ್ದ. ಆತ ರಾತ್ರಿ ಹಿತ್ತಿಲಲ್ಲಿ ಉಚ್ಛೆ ಹೊಯ್ಯಲು ಹೋದಾಗ ಬಿಳಿಸೀರೆ ಉಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಲೆಕೆದರಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದ 'ಆತ್ಮ'ವನ್ನು ನೋಡಿ ಮೂರು ದಿನ ಚಳಿ ಜ್ವರ ಬಂದು ಮಲಗಿದ್ದನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೇಳತೊಡಗಿದ್ದೆ. ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲ ಛೇಡಿಸುತ್ತಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಸಮಾ ಬೈದಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು! 

   ಪರಮಾತ್ಮನ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದಿದ್ದು ಹೀಗೆ. ತಮಾಷೆಯೆಂದರೆ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸುದ್ದಿಗಳ ಪೈಕಿ ಇಂಥ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನೀವೂ ಕೇಳಿಯೇ ಇರುತ್ತೀರಿ. ಪೊಲೀಸರು ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ರೌಡಿಯೊಬ್ಬನ ಕಾಲಿಗೆ ಗುಂಡು ಹೊಡೆದರು ಅಂತನ್ನುವ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಭಾಷಾಬಳಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡವರಿಗೆ ಈ 'ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆ' ಎಂಬ ಪದ ಆಗೀಗ ಸತಾಯಿಸುವದುಂಟು. ಅರೇ, ಪೊಲೀಸರೇನೋ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂದರ್ಭ ಉಂಟಾದಾಗ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಅದು ದೇಹರಕ್ಷಣೆ. ಅದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಪ್ರಾಣರಕ್ಷಣೆ. ದೇಹದ ರೀತಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸದ, ಪ್ರಾಣದ ರೀತಿ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ತಾಗದ ಆತ್ಮವನ್ನು ನೋಡಿದವರು ಯಾರಿದ್ದಾರೆ? ಹಾಗಿರುವಾಗ 'ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆ' ಅನ್ನುವ ಪದ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು? ಅದರ ಪ್ರಯೋಗ ಎಷ್ಟು ಸರಿ ಅಂತನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡತೊಡಗುತ್ತದೆ. 

   ಹೀಗೆ ಪಾರಮಾರ್ಥಿಕ ತತ್ವವೊಂದು ಆಡುಭಾಷೆಯಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ರೂಢಿಗತ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಚಲಾವಣೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಈ ರೀತಿಯ ಗೊಂದಲಗಳು ಸಹಜ. ಇಂಥ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಿಘಂಟುಗಳಿವೆ. ಅವುಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ 'ಆತ್ಮ'ದ ಸಹಜ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ಅಲೌಕಿಕ ವಿವರಣೆಯನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಬಹುದು. ಇದರ ಮುಂದುವರಿಕೆ ಎಂಬಂತೆ ಆತ್ಮಕತೆ, ಆತ್ಮಗೌರವ, ಆತ್ಮಗತ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ, ಆತ್ಮರತಿ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ, ಆತ್ಮಪ್ರಶಂಸೆ ಮುಂತಾದ ಪದಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಒಂದಂತೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮ ಅಂದರೆ ತಾನು, ತನ್ನದು ಎಂಬ ಸಹಜ ಅರ್ಥದೊಂದು ತನ್ನಿಂದ ತಾನೇ ಹೊರಬೀಳಬಲ್ಲದು. ಹೀಗೆ ನಿಜದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿ ಬಳಸುವ ಪದಗಳೇ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಇಷ್ಟು ಕಠಿಣವಾಗಿಬಿಡುವಾಗ ಇನ್ನು ಪುರಾತನ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಾರವನ್ನು ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾವು ಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲೆವು? ಪೌರಾಣಿಕ ಪಾತ್ರಗಳು, ಅವುಗಳ ಹೆಸರು, ಅದರ ವಿವರಣೆ, ಅಲ್ಲಿನ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳು, ನೀತಿಗಳು, ನಿಯಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಾದ್ಯಂತವಾಗಿ ವಿವರಿಸಬಲ್ಲ ನಿಘಂಟೊಂದು ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಪುರಾತನ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಎಷ್ಟು ಅನುಕೂಲವಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಅಂತ ನಿಮಗೆ ಅನಿಸಿಲ್ಲವಾ?

   ನಿಜ, ಇವತ್ತು ನಾನು ಮಾತನಾಡಬಯಸಿದ್ದು ಇಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ನಿಘಂಟಿನ ಬಗ್ಗೆ. ಹೆಸರು: ಪುರಾಣನಾಮ ಚೂಡಾಮಣಿ. ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಪ್ರಸಾರಾಂಗದಿಂದ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಈ ಗ್ರಂಥ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಡಿಕ್ಷನರಿಯೊಂದು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಕೆಲಸಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಖರೀದಿಸಿದ 650 ಪುಟಗಳಷ್ಟಿರುವ ಈ ಬೃಹತ್ ಗ್ರಂಥದ ಮೊದಲ ಆವೃತ್ತಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದು 1941ರಲ್ಲಿ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ಪುರಾತನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದು ಸಂಸ್ಕೃತಲ್ಲಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಬರುವ ದೇವತೆಗಳು ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೂ ಬರುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸ ಎರಡರಲ್ಲೂ ಗೋಚರಿಸುವ ದೇವರುಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳು, ನದಿ-ಪರ್ವತಗಳು, ನಾನಾ ದೇಶಗಳು, ಅವುಗಳ ರಾಜರುಗಳು, ಅವರವರ ಕಾಲದ ವೈಚಿತ್ರ್ಯಗಳು, ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳು, ಮಹತ್ವಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಕಾಡೆಮಿಕ್ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ 'ಪುರಾಣನಾಮ ಚೂಡಾಮಣಿ'ಯನ್ನು ರಚಿಸಬೇಕಾಯಿತು ಅಂತ ಲೇಖಕರಾದ ಬೆನಗಲ್ ರಾಮರಾವ್ ಮತ್ತು ಪಾನ್ಯಂ ಸುಂದರಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಗ್ರಂಥದ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಅರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರುಗಳು ಶ್ರಮವಹಿಸಿದ್ದು ಹನ್ನೆರೆಡು ವರ್ಷಗಳು. 

   ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೆ 'ಚೂಡಾಮಣಿ'ಯ ಅಗಾಧತೆಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿದಂತೆ. ಇಂಥದೊಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವದು ಮಹಾನ್ ಜಟಿಲಕಾರ್ಯ. ಅದು ಅಗಾಧ ಪ್ರಮಾಣದ ಪರಿಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಓದುವಿಕೆಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಒಂದು ಪುರಾಣದ ಪಾತ್ರವೊಂದು ಇನ್ಯಾವುದೋ ಪುರಾಣದ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ದಿಢೀರಂತ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೋ ಪುರಾಣದ ಪಾತ್ರವೊಂದು ಇನ್ಯಾವುದೋ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರದ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೋ ಕಾಲದ ಹೆಸರೊಂದು ಏಕಮೇವಾದ್ವಿತೀಯ ಎಂಬಂತೆ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದೇ ಹೆಸರಿನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪಾತ್ರಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಎಲೆಮರೆಯ ಕಾಯಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿಬಿಡುವ ಸಂಭವ ಇರುತ್ತದೆ. 

   ಈ ಪುಸ್ತಕವು ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಬೇರೆಬೇರೆಯಾಗಿ ಓದುಗರಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಕೊಡುವಾಗ ಅದು ಯಾವ ಪುರಾಣದ ಎಷ್ಟನೇ ಭಾಗದ ಎಷ್ಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ ಅಂತನ್ನುವ ಪುರಾವೆಯನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಎಷ್ಟು ಶ್ರಮದಾಯಕ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ, ಸೀತೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವ ರಾವಣ ಅವಳನ್ನು ಯಾಕೆ ಬಲಾತ್ಕರಿಸಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ವಿವರಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ ಲೇಖಕರು ಇನ್ಯಾವುದೋ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿನ ಅಂಶಕ್ಕಾಗಿ ತಡಕಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕುಬೇರನ ಮಗನಾದ ನಳಕೂಬರ ಎಂಬ ಯಕ್ಷನನ್ನು ಶೋಧಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆತನ ಶಾಪವನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಲೇಖಕರು ಇನ್ಯಾವುದೋ ಕಾಲಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ರಾವಣ ಪರಮಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ರಂಭೆ ರಾವಣನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದು, ಆತ ಆಕೆಯನ್ನು ಬಲಾತ್ಕರಿಸಿದ್ದು, ಅದರಿಂದ ರಂಭೆಯ ಪ್ರಿಯಕರನಾದ ನಳಕೂಬರ ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದು, 'ಪರಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬಲಾತ್ಕರಿಸಿದಲ್ಲಿ ಅದೇ ನಿನಗೆ ಮೃತ್ಯು' ಎಂಬುದಾಗಿ ಆತ ರಾವಣನಿಗೆ ಶಾಪ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು-ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಶೋಧಿಸಿ ವಿವರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಲೇಖಕರು ಆಯಾ ಪುರಾಣದ ಆಯಾ ಅಧ್ಯಾಯದ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖದಂತೆ ಕಂಸದಲ್ಲಿ ಕೊಡುತ್ತ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. 

   ಇಲ್ಲೊಂದು ಮಜ ನೋಡಿ: ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾವು ಬರಕೂಡದೆಂಬ ವರವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಗಳಿಸಿರುವ ರಾವಣನಿಗೆ ಯಃಕಶ್ಚಿತ ಮನುಷ್ಯನ ಬಗ್ಗೆ ತಾತ್ಸಾರವಿದ್ದಂತಿದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಸೀತೆಯ ಮೇಲೆ ವಾಂಛೆಯಿದ್ದರೂ ಆಕೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟದೇ ಹೋದ ರಾವಣನ ಪರಾಕ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನಿಸುವದು ನಮ್ಮದೇ ಚಪಲದಂತೆ ತೋರಿದರೆ, 
ರಾವಣನಿಗೆ ಸೀತೆಯ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದೂ ಆತ ಅಪಹರಿಸಿದ್ದು ಶೂರ್ಪನಖಿಯ ಮೇಲಿನ ಮಮತೆಯಿಂದಾಗಿಯೆಂದೂ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಕವಿಯ ಹಂಬಲದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ.  

   ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಒಂದೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪುರಾಣಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗನಿಗೆ ಪೌರಾಣಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯವೆಂಬುದು ಒಂದು ಅಸಂಬದ್ಧ ಮತ್ತು ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದ ವಿನ್ಯಾಸದಂತೆ ಗೋಚರಿಸುವ ಅಪಾಯವಿದ್ದೇ ಇದೆ. ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಮೌಲ್ಯಗಳ ಮೂಟೆ ಎಂಬಂತೆ ನೋಡುವದರ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಒಂದು ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನಾಗಿಯೂ ನೋಡಬಯಸುವ ನನ್ನಂಥವರಿಗೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಕಥನಗಳು ಯಾವುದೋ ತಲೆಕೆಟ್ಟ ಗಾಸಿಪ್ಪುಗಳ ಕಂತೆಯಂತೆ ಭಾಸವಾಗಕೂಡದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಗಾಸಿಪ್ಪುಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಅನುಮಾನ ಮತ್ತು ಗುಮಾನಿಗಳಿರುತ್ತವೆ. ವಾಸ್ತವ ಚಿತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲ ತಿಳಿಯಪಡಿಸಬಲ್ಲ ಒಂದು ಪೂರ್ಣವಿರಾಮವಿರುತ್ತದೆ. 

   ಬಹುಶಃ ಇಂಥ ನೂರಾರು ಅನುಮಾನ ಮತ್ತು ಗುಮಾನಿಗಳಿಗೆ who's who ಎಂಬಂತೆ ಒಂದು ಕ್ರಮಬದ್ಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರದ ಹಲವಾರು ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳನ್ನು ಧಾತುಗಳೊಂದಿಗೆ 'ಹೈಪರ್ ಲಿಂಕ್'ನಂತೆ ಸಂಯೋಜಿಸುತ್ತ ಹೋಗುವ 'ಪುರಾಣನಾಮ ಚೂಡಾಮಣಿ'ಯು ಭಾರತೀಯ ಪುರಾತನ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಪ್ರಚೋದಿಸಬಲ್ಲ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಯಾಗಿದೆ. 
-
ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ
(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 09.05.2018 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)


Wednesday, April 25, 2018

ಗಂಧದ ಮರದೊಳು ಒಂದಿನಿತೂ ಫಲವಿಲ್ಲ!

ಮೊನ್ನೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಹೀಗೇ ಏನನ್ನೋ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಗಝಲ್ ರೂಪದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಾಲುಗಳು ಗೋಚರಿಸಿದವು. ಅಸಲಿಗೆ ಇದನ್ನು ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಬರೆದವರು ಯಾರೆಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಇದನ್ನು ರೂಪಾಂತರ ಮಾಡಬಹುದು ಅಂತನಿಸಿತು. ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೊರಟ ಈ ಅನಾಮಿಕ ಕವಿಗೆ ಕೊನೆಗೆ ಕಂಡಿದ್ದಾದರೂ ಏನು?     

ಹೊನ್ನಿಗೆ ಪರಿಮಳವಿಲ್ಲ 
ಕಬ್ಬಿಗೆ ಪುಷ್ಪವಿಲ್ಲ
ಗಂಧಮರದೊಳು ಒಂದಿನಿತೂ ಫಲವಿಲ್ಲ;
ರಾಜನಿಗೆ ದೀರ್ಘಾಯುವಿಲ್ಲದ 
ಪಂಡಿತನಲ್ಲಿ ಕಾಂಚಾಣವಿಲ್ಲದ
ಈ ಲೋಕದೊಳಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ 
ದಕ್ಕುವ ಜಾಗವೇ ಬಲು ಮಜವಾಗಿದೆ. 
ಅಲ್ಲಿ, ನೆಲ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಜಾರುತ್ತಿರುತ್ತದೆ;
ಆಕಾಶ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾರುತ್ತಿರುತ್ತದೆ..

   ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅದೊಂದು ಮರೀಚಿಕೆ. ಯಾರಿಗೂ ದಕ್ಕದೇ ಇರುವಂಥದ್ದು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪರ್ಪೆಕ್ಟ್ ಅಂತನ್ನುವ ಯಾವುದಾದರೂ ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇದೆಯೇ? ನಮ್ಮ ಪೌರಾಣಿಕ ರೋಲ್ ಮಾಡೆಲ್ ಗಳಾದ ರಾಮ ಮರ್ಯಾದಾ ಪುರುಷೋತ್ತಮನಾದ. ಪರಶುರಾಮ ಚಿರಂಜೀವಿಯಾದ. ಕೃಷ್ಣ ಜಗದ್ಗುರುವಾದ. ಆದರೆ ಇವರ್ಯಾರೂ ಪರಿಪೂರ್ಣರಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಅನ್ನುವದು ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ?         
    
   ಯಾರೋ ಇಂಥ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಕ್ಕು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಹುಲುಮಾನವರು. ಒಂದು ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳಲು ನಮಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಹೊತ್ತು ಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಅಂಗಳದಲ್ಲೊಂದು ಗೆರೆ ಹೊಡೆಯಲು ಸಿಕ್ಕಂಥ ಕಾರಣಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ ತಮಾಷೆಯವು. ಇಲ್ಲಿ, ಕೇಳಿದಾಗ ಸಾಲ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಮಾತು ಬಿಟ್ಟವರಿದ್ದಾರೆ. ಕೊಟ್ಟ ಸಾಲವನ್ನು ವಾಪಸ್ಸು ಕೇಳಿದರು ಅಂತ ಮಾತು ಬಿಟ್ಟವರಿದ್ದಾರೆ. ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಲೈಕ್ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ವಾಲಿಗೇ ಬರೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಮಾತು ಬಿಟ್ಟವರಿದ್ದಾರೆ. 'ಕವಿತೆಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಬೇಕು' ಅಂತ ಪೀಡಿಸಿ ಪೀಡಿಸಿ, ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ 
ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೂ ಮಾತು ಬಿಟ್ಟವರಿದ್ದಾರೆ! ಹೀಗೆ ಯಾವುದ್ಯಾವುದೋ ಚಿಲ್ಲರೆ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ಮನಸು ಮಾಲಿಂಗ 
ಹೃದಯ ಶಂಭುಲಿಂಗವಾಗಿಬಿಡುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಊರಿನ ಬಾಲ್ಯದ ಮಿತ್ರ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆತನಿಗೊಂದು 
ಫೋನಾಯಿಸಿ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ: 
"ನೀನ್ಯಾವ ಲೋಕದ ಪ್ರಾಣಿ ಮಾರಾಯ, ಒಮ್ಮೆಯೂ ಮಾತು ಬಿಡಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ಊರಾಚೆಯ ಬಯಲಿಗೆ ಸಂಡಾಸಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗುವಾಗ ನಿನಗೆ ಒತ್ತಡವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪ್ರತೀ ಬಾರಿಯೂ ಚೊಂಬನ್ನು ನೀನೇ ಹೊರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷ ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಖಾಲಿ ತಂಬಿಗೆಯನ್ನಾದರೂ ಒಮ್ಮೆಯೂ ನನಗೆ ದಾಟಿಸಲಿಲ್ಲವಯ್ಯ.."

   ಇಬ್ಬರೂ ನಗುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಇದನ್ನೇ ನಾನು ಹಿತಾನುಭವ ಅಂತ ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಒಂದಿಡೀ ಪರಿಸರ ಇಂಥದೊಂದು ಹಿತಾನುಭವ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಸೂತ್ರದ ಅಗತ್ಯ ಇದೆ ಅಂತ ನನಗೆ ಆಗೀಗ ಅನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಸೂತ್ರದ ಹೆಸರು 'ಫಿಫ್ಟಿ-ಫಿಫ್ಟಿ'. ಮೊದಲ ನೋಟಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ತಮಾಷೆಯ ಮತ್ತು ಜಾಳುಜಾಳಾದ ಸೂತ್ರ ಅಂತನಿಸಬಹುದು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಯಲ ಬಹಿರ್ದೆಸೆಗೆಂದು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೇ ನೀರಿನ ತಂಬಿಗೆ ತಾನೊಬ್ಬನೇ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡ ಸ್ನೇಹಿತ ನನಗೇನೋ ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಿತಾನುಭವ ದಯಪಾಲಿಸಿದ. ಆ ಮೂಲಕ ಆ ಘಳಿಗೆಯ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದು ಪರಿಹಾರವಾಯಿತು. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಥೇಟ್ ಇದೇ ಥರ ಆಯಾ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಆಯಾ ಪರಿಸರದ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಕೈಸುಟ್ಟರೂ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಗಂಡನ ಲಂಚ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಕಟ್ಟುವ ಗೃಹಿಣಿ, ಬಾಸ್ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ತನ್ನದಲ್ಲದ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡುವ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ, ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಜಗಳವಾದಾಗ ಸಹಾಯ(?)ಕ್ಕೆಂದು ನಾಲ್ವರನ್ನು ಕರೆತರುವ ಗೆಳೆಯ, ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ನ ವಾಂಛೆಯನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೊಂದು ನೌಕರಿಯನ್ನು ನಾಜೂಕಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗಿ- ಇವರೆಲ್ಲ ಆಯಾ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.  

   ಹೀಗೆ ಎದುರಿಗಿದ್ದವರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು ಆಯಾ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಒದಗಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ 
ಆ ಒಟ್ಟು ಪರಿಸರಕ್ಕೇನೋ ಒಂದು ಹಿತಾನುಭವ ಒದಗಿಸಿದ. ಆದರೆ ಈ ಹಿತಾನುಭವ ಜಗತ್ತಿನ ಕೇವಲ 50% ಜನಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ. ಅಂದರೆ, ಜಗತ್ತಿನ 50% ಸಮಸ್ಯೆ ಮಾತ್ರ ಪರಿಹಾರವಾಗಿದೆ. ಇನ್ನರ್ಧ ಹಾಗೇ ಉಳಿದು ಹೋಗಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಸರಳವಾದ ಸೂತ್ರವೊಂದನ್ನು ನಾವು ಮರೆತು ಹೋಗಿದ್ದೇವೆ. ಅಸಲಿಗೆ, ನಮಗೇನು ಬೇಕಿದೆ  ಅಂತ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕೈಲಾದ ಪರಿಹಾರ ಒದಗಿಸಿದವರಿಗೆ ನಾವು ಯಾವತ್ತೂ 'ನಿನಗೇನು ಬೇಕಿದೆ?' ಅಂತ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಕೇಳಿ ಸ್ಪಂದಿಸುವ 
ಮೂಲಕ ಇಡೀ ಲೋಕಕ್ಕೆ 100% ಹಿತಾನುಭವ ಕೊಡುವ ಸರಳ ಲೆಕ್ಕವನ್ನು ನಾವು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆವಾ? 

   ಹಾಗೆ ಲೆಕ್ಕ ಮರೆತಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಇವತ್ತೇನಾಯಿತು? ಜೋರು ಬಾಯಿ ಇರುವ ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ 
ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮೆಲುದನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬರವಣಿಗೆಯಿಂದಲೇ 
ಮಾತನಾಡಬೇಕಿದ್ದ ಸಾಹಿತಿಗಳೂ ನಾಲಿಗೆಯಿಂದಲೇ ಕೂಗು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆಯುವದರಲ್ಲೂ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಹಿಂತಿರುಗಿಸುವದರಲ್ಲೂ ಮಾತಿನದ್ದೇ ಅಬ್ಬರ. ಅದರ ಮುಂದುವರಿಕೆಯಾಗಿ ಒಬ್ಬರಿಗೇ ಹತ್ತಾರು ನಮೂನೆಯ 
ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು, ಫಲಕಗಳು, ತೂಕದ ಚೆಕ್ಕುಗಳು!

   ಅದೇ ರೀತಿ ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೆ ಕೊಡಮಾಡುವ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನನಗೆ ಅಸಮಾಧಾನವಿದೆ. ಸರ್ಕಾರವೂ 
ಸೇರಿದಂತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಪುರಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ಸಾಹಿತಿಯೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಆಯಾ ಸಂಘಟಕರಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡಬೇಕು. ನೀವು ಕೊಡಮಾಡುವ ಪುರಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಕೃತಿಯನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಅಂತೆಲ್ಲ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಸಂಕೋಚ ಮತ್ತು ಮುಜುಗರಗಳನ್ನೇ ಇಂಧನವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದ್ದ ಸಾಹಿತಿ ಹೀಗೆ ಭಿಡೆಯಿಲ್ಲದೇ ಅರ್ಜಿ ಗುಜರಾಯಿಸುವದನ್ನು ನೋಡಿ  ಪೆಚ್ಚಾಗಬೇಕೋ ಅಥವಾ ಪಿಚ್ಚೆನ್ನಬೇಕೋ? 

   ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ನಡೆಯುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಬಗ್ಗೆ, ಅದರ ಅಧ್ಯಕ್ಷರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಗೌರವ, ಹೆಮ್ಮೆಗಳಿದ್ದರೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅಸಮಾಧಾನವಿದೇ. ಬಹುಶಃ ನನಗಿರುವ ಈ ಆಸೆ ದುಬಾರಿಯಾಗಿರುವಂಥದ್ದು. "ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ಈ ಸಾರೋಟು, ಕಾರು, ತೇರು, ಎತ್ತಿನಬಂಡಿ, ತೆರೆದ ಜೀಪುಗಳಲ್ಲಿ ಹಾರ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಕೈ ಬೀಸುತ್ತ ಊರೆಲ್ಲ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವದೆಂದರೆ ಪ್ರಾಣ ಹೋದಂತಾಗುತ್ತೆ ಕಣ್ರೀ, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಭಾಷಣ, ನಿರ್ಣಯ, ಠರಾವುಗಳೇನೋ ಓಕೆ, ಆದರೆ ಇದೊಂದು ಮುಜುಗರದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ನನ್ನನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸಬೇಡಿ.." ಅಂತ ಸಂಘಟಕರಿಗೆ ರೋಪು ಹಾಕುವ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ನೋಡುವಾಸೆಯಿದೆ! 

   ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕೃತಿಯನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವದರೊಂದಿಗೆ ಅದರ ಕರ್ತೃವನ್ನೂ ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಓದುಗನನ್ನು ಸಹೃದಯಿಯನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೇರುಗುಣ. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಂಥದೊಂದು ಹೆಗಲನ್ನು ನಯವಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸುವಂತೆ ಕರ್ತೃವಿಗೆ ಸೂಚಿಸದೇ ಹೋದದ್ದು ವ್ಯಂಗ್ಯ.

   ಹೀಗಿರುವಾಗ ಗದುಗಿನ ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೆಸರು: ಬಿ.ಜಿ. ಅಣ್ಣಿಗೇರಿ. ಎಂಭತೈದಕ್ಕೂ 
ಮೀರಿ ವಯಸ್ಸಾಗಿರಬೇಕು ಅವರಿಗೆ. ಗದುಗಿನ 'ಮಾಡೆಲ್ ಹೈಸ್ಕೂಲ್' (ಇವತ್ತಿನ ಸಿ.ಎಸ್. ಪಾಟೀಲ್ 
ಪ್ರೌಢಶಾಲೆ)ನಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂಭತ್ತನೇ ತರಗತಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಅವರು ಅದೇ ಶಾಲೆಯ ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ಟರ್ 
ಆಗಿ ನಿವೃತ್ತರಾದರು. ಅದಕ್ಕೂ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತೈದು ವರ್ಷ ಮೊದಲೇ ಅವರು ಗದುಗಿನ ಸುತ್ತಲಿದ್ದ 
ಹಳ್ಳಿಗಳ ಬಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆಂದು ಆಶ್ರಮ ತೆರೆದವರು. ಅಲ್ಲಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ವಿದ್ಯೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಊಟ, 
ವಸತಿಯನ್ನೂ ನೀಡಿದವರು. ನಾನು ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಮುಗಿಸಿಯೇ ಹತ್ತತ್ತಿರ ಮೂರು ದಶಕಗಳಾಗಿವೆ. 
ಅವಿವಾಹಿತ ಅಣ್ಣಿಗೇರಿ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಇವತ್ತಿಗೂ ಟ್ಯುಷನ್ನು, ಕ್ಲಾಸು ಅಂತ ಛಡಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತೇ ಇದ್ದಾರೆ. 

   ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಬಳವನ್ನೂ, ಈಗ ಪಿಂಚಣಿ ಹಣವನ್ನೂ ಆಶ್ರಮದ 
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಎತ್ತಿಟ್ಟಿರುವ ಅಣ್ಣಿಗೇರಿಯಂಥ ಸಂತ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿದೆ ಸಾರೋಟು? ಎಲ್ಲಿದೆ ತೆರೆದ 
ಜೀಪಿನ ಮೆರವಣಿಗೆ? ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಮೂರು ಪೀಳಿಗೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪುಕ್ಕಟೆಯಾಗಿ ವಿದ್ಯೆ ಹಂಚಿ 
ಆಶ್ರಯ ಕೊಟ್ಟ ಈ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಮುಖ ಎಷ್ಟು ಟೀವಿ ಚಾನಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆ? ಆರಂಭದ ಅನಾಮಿಕ ಕವಿಯ ಮತ್ತದೇ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಗುನುಗುಡುವದಾದರೆ,  

ಹೊನ್ನಿಗೆ ಪರಿಮಳವಿಲ್ಲ, 
ಕಬ್ಬಿಗೆ ಪುಷ್ಪವಿಲ್ಲ,
ಗಂಧಮರದೊಳು ಒಂದಿನಿತೂ ಫಲವಿಲ್ಲ.. 

ಅರೇ, ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಆಕರ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಚಿನ್ನಕ್ಕೆ ಪರಿಮಳದ ಆಸರೆಯಾದರೂ ಯಾಕಿರಬೇಕು?    
-
ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ
(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 25.04.2018 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

Wednesday, April 11, 2018

ಪುಕ್ಕಟೆ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೊಬಗನ್ನು ತೋರಿದವನು..


"ಚುನಾವಣೆಗಳಿಗೂ ಮಠಗಳಿಗೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ?" 
ಮೊನ್ನೆ ಹಿರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಗೇಲಿಯಿತ್ತು, ಅರ್ಧ ಸಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದೆ: ಚುನಾವಣೆಗಳು ಘೋಷಣೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಪಕ್ಷಗಳ ಧುರೀಣರು ಹತ್ತಾರು ಮಠಗಳತ್ತ ದೌಡಾಯಿಸುವದು, ಅಲ್ಲಿನ ಹಿರಿ, ಕಿರಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಕಾಲಿಗೆ ಬೀಳುವದು, ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಾರ-ಶಾಲುಗಳ ವಿನಿಮಯ ಮತ್ತು ಇವೆಲ್ಲದರ ಕುರಿತಂತೆ ಮರುದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಸಮೇತ ವರದಿ. 

   ಸ್ನೇಹಿತರ ಪ್ರಶ್ನೆ ತಾತ್ವಿಕವಾಗಿತ್ತು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಹಿರಿಯರೇನೂ ಮುಗ್ಧರಲ್ಲ. ಅವರು ಒಂದು ಸಮತೋಲಿತ ಸಮಾಜದ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮಠ, ಮಂದಿರ, ಮಸೀದಿಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು ಅರಿತವರು. ದೇಗುಲಗಳಲ್ಲಿರಬಹುದಾದ ‘ಹೀಲಿಂಗ್ ಪವರ್ 'ನ್ನು ಮನಗಂಡವರು. ಲೌಕಿಕವಾದ ಮನುಷ್ಯನ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬೆಲೆ ಸಿಗದೇ ಹೋದಾಗ ಆತ ಅಲೌಕಿಕ ಪವಾಡಗಳನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನಂತೆ. ಆತನಿಗೆ ಅದೊಂದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಶಮನವಷ್ಟೇ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಅದನ್ನು ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಅಂತ ಕರೆದರೆ ಆ ಮನುಷ್ಯನ ಶ್ರಮವನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದಂತೆ.

   ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಚುನಾವಣೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ಸಂತರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಇಂತಿಂಥ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಮತ್ತು ಇಂತಿಂಥ ಪಕ್ಷವನ್ನೇ ಬೆಂಬಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನೇರಾನೇರವಾಗಿ ಕರೆ ಕೊಡತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣಾ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯನ್ನು ದೂರಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಆತ ಗೆಲ್ಲಲೆಂದು ಎಲ್ಲ ದಾರಿಗಳನ್ನೂ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

   ಆದರೆ ಸಂತರು, ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು ಹಾಗಲ್ಲವಲ್ಲ? ಅವರು ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದವರು. ಇನ್ನೊಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡವರು. ಒಂದು ಸ್ವಾರ್ಥದ್ದು; ಇನ್ನೊಂದು, ನಿರ್ವ್ಯಾಜ ಪ್ರೇಮದ್ದು. ಇದು ಅವರ ಪರಂಪರೆ. ಹಾಗಂತ ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡೇ ಸಂತನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಕಾಲಿಡುವ ಭಕ್ತನಿಗೆ ಭಾರತದಂಥ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆ ಎಂಬುದು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ,  ಅದರಲ್ಲೂ ಓಟು ಮಾರಿಕೊಳ್ಳದೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಮತ ಹಾಕುವಂಥ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಅನ್ನುವ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮೂಡಿಸಬೇಕಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮಠ, ದೇಗುಲಗಳು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಚುನಾವಣಾ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಬೆಂಬಲಿಗರಂತೆ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಡುವದು ಎಂಥ ವಿಪರ್ಯಾಸ. 

   ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ಅಲೌಕಿಕ ಸೂತ್ರದಡಿ ಮುನ್ನಡೆಸಬೇಕಿದ್ದ ಮಠ, ಮಂದಿರಗಳು ಹೀಗೆ ಚುನಾವಣಾ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ತಾವೂ ಒಂದು ಭೌತಿಕ ಪ್ರಚಾರ ಸಾಮಗ್ರಿಯಂತೆ ಪ್ರಚುರಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಈ ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಅದು ಹೇಗೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಬಲ್ಲವು? ಮೊದಲೆಲ್ಲ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ದುರಾಸೆಗಳಿದ್ದವು. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ, ಒಂದು ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಆತ ಇನ್ನೊಂದು ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಲೇ ವರ್ಷದ ಹಿಂದಷ್ಟೇ ಸಮಾ ಬೈದಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೇ ಒಂಚೂರೂ ಮುಜುಗರವಿಲ್ಲದೆ ಹಾರ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. 

   ಇವತ್ತು ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಯುದ್ಧವೂ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಹೊಸತೊಂದು ಧರ್ಮ ಹುಟ್ಟಲು ಯಾರಿಗೂ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಂತೀಯ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಜಾಗ್ರತಗೊಳಿಸಲು ಯಾವ ಟ್ರಿಗರಿಂಗ್ ಸಂದರ್ಭವೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಒಂದು ಚುನಾವಣಾ ಘೋಷಣೆ ಸಾಕು: ಅದು ಇಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ನವಿರಾಗಿ ಪಲ್ಲವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಹೊಡೆದುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮವನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಇದರ ಮುಂದುವರಿಕೆಯಾಗಿ, ಕನ್ನಡವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಒಂದಿಡೀ ಪುಟ ಜಾಹಿರಾತು ಕೊಡುವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ವ್ಯಾಕರಣ ದೋಷಗಳಿರುವದು ಕಾಣಿಸುವದೇ ಇಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಪುಕ್ಕಟೆ ಸಾಮಾನುಗಳ ಜಾತ್ರೆ ಬೇರೆ! 

   ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಉದ್ಯೋಗ, ಶ್ರಮ, ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಜೀರ್ಣವಾಗುವಿಕೆ ಅನ್ನುವದೆಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನಚಕ್ರ. ಅದು ಆತನ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಕುರುಹು. ಅದನ್ನು ಮರೆತವರು ಮಾತ್ರ ಪುಕ್ಕಟೆ ಸಾಮಾನು ಕೊಡುವ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆ ಕೊಡಬಲ್ಲರು. ಇಂಥ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಕಳಶವಿಟ್ಟಂತೆ ಮೊನ್ನೆ (ವಿಕ ವರದಿ: ಏಪ್ರಿಲ್ 7) ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯೊಬ್ಬ 'ನಾನ್ಯಾಕೆ ಎಂಎಲ್ಲೆ ಆಗಬಾರದು?' ಅಂತನ್ನುವ ಹೆಡ್ಡಿಂಗ್ ಕೊಟ್ಟು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದ ಆತನ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ: ಕ್ಷೇತ್ರದ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಪುಕ್ಕಟೆಯಾಗಿ ಹವೀಜ, ಖಾರದಪುಡಿ ಮತ್ತು ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಾರಕ್ಕೆರಡು ಸಲ ಮಾಂಸ ಸೇರಿದಂತೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಮೂರೊತ್ತು ಊಟ, ಎರಡೊತ್ತು ಕಾಫಿ/ಟೀ. ವಯಸ್ಕರಿಗೆ ತಿಂಗಳ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮದ್ಯ ಫ್ರೀ, ಹಬ್ಬಗಳಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಫ್ರೀ, ಬಸ್ ಟಿಕೆಟ್ ಫ್ರೀ, ಜೊತೆಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಕರೆಯೊಂದಿಗೆ ಡೇಟಾ ಫ್ರೀ! 

   ಇಂಥವೇ ಪುಕ್ಕಟೆಗಳ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆ ಹಿಡಿದು ಬರುವ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ನಾವು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲೇಬೇಕಿದೆ: ಅಲ್ಲ ಸ್ವಾಮೀ, ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೇನೋ ಕಟ್ಟಿಸುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ ರೋಗವೇ 
ಬರದಂತೆ ಮಾಡಲು ಏನಾದರೂ ಯೋಜನೆ ಇದೆಯಾ? ಒಂದಾದರೂ ಸರ್ಕಾರಿ ಜಿಮ್? ಸರ್ಕಾರಿ ಗರಡಿಮನೆ? ಒಂದಿಷ್ಟು ಸುಗಮ ಸಂಚಾರ? ಉಸಿರಾಡಲು ಒಂದಿಷ್ಟು ಶುದ್ಧಗಾಳಿ? ನಿಮ್ಮದೇ ಸ್ಕೂಲಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಟವಾಡಲೆಂದು ಒಂದೆರೆಡು ಚೆಂಡು? ಅಲ್ಲ ಸ್ವಾಮೀ, ಊರಾದರೂ ಅಷ್ಟೇ ರಬ್ಬರಾದರೂ ಅಷ್ಟೇ, ಹಿಗ್ಗುವಿಕೆಗೆ ಒಂದು ಮಿತಿಯುಂಟಲ್ಲವಾ? ಇರುವ ಒಂದು ಬೆಂಗಳೂರನ್ನೇ ಎಷ್ಟು ಅಂತ ಹಿಗ್ಗಿಸುವದು? ದೂರದ ಗುಲ್ಬರ್ಗ, ರಾಯಚೂರು, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯ ಹುಡುಗನಿಗೆ ತಾನು ಕಲಿತ ವಿದ್ಯೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತನ್ನೂರಿನಲ್ಲೇ ಕೆಲಸ ಸಿಗುವದಾದರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗಾದರೂ ಯಾಕೆ ಬಂದಾನು? ನಿಮ್ಮ ಜೋಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೇನಾದರೂ ಜಾಗವುಂಟೋ? ಬಹುಶಃ ಇಂಥವೇ 
ತಕರಾರುಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವು ಕೆಟ್ಟು ಹೋದಂತಿವೆ.

   ಇಂಥವರ ಮಧ್ಯೆ ಊರಿನ ಚುನಾವಣಾ ತಮಾಷೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಊರಲ್ಲಿ ಮುನ್ಸಿಪಾಲ್ಟಿ ಅಥವಾ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಿರಲಿ, ಘೋಷಣೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ  ಒಬ್ಬ ಆಸಾಮಿ ತಪ್ಪದೇ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ. ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕಡಿ ಎತ್ತರವಿದ್ದ ಆತ ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ಹಿಂಬಾಲಕರನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಇರದ ಈ ನಮ್ಮ ಆಸಾಮಿ ಧೋತರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಒಬ್ಬನೇ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ರಾತ್ರಿಯಾದರೆ ಸಾಕು, ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೊರೆಯಲಾಗಿದ್ದ ತಗಡಿನ ಶೀಟ್ ಮತ್ತು ಇದ್ದಿಲಿನ ಪುಡಿಯನ್ನು ಹಾಕಿದ ನೀರಿನ ಬಕೆಟ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಒಬ್ಬನೇ ಮುಗುಮ್ಮಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ. ಬೆಳಗೆದ್ದು ನೋಡಿದರೆ ಸುಣ್ಣ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡ ನೂರಾರು ಮನೆಗಳ 
ಗೋಡೆ, ಕಾಂಪೌಂಡುಗಳ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಈ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಇದ್ದಿಲು ಪುಡಿಯನ್ನೂ ತಗಡಿನ ಶೀಟನ್ನೂ ಬಳಸಿ ತನ್ನ ಮತವನ್ನು ಯಾಚಿಸಿರುತ್ತಿದ್ದ! ಎರಡು ಸಲ ನೀರು ಹಾಕಿದರೆ ತೊಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಈತನ ಪ್ರಚಾರಕಾರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಜನ ಬಿದ್ದುಬಿದ್ದು ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಕುಶಾಲಿಗೆಂದು  ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಏರಿಯಾಗಳಿಗೆ ಕರೆಸಿ, ಮಲ್ಲಿಗೆಮಾಲೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ತನಗೆಂದು ಹಾಕಿದ್ದ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೇರಿ ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕಂತೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಗಾಂಧೀ ಟೋಪಿ ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಈ ನಾಲ್ಕಡಿ ಆಸಾಮಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಯಾರೋ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನೀರು ಸುರಿದಾಗಲೂ ಧೃತಿಗೆಡದೇ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಹುಚ್ಛೆದ್ದ ಜನರ ಕರತಾಡನ. 

   ಎದುರಾಳಿಗಳು ಈ ಭೂಪನನ್ನ ಕಡೆಗಣಿಸುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ಮತಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುತ್ತಾನೋ ಎಂಬ ಭಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಂದ ಧಮ್ಕಿಯೋ ವಿನಂತಿಯೋ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೇ! ಸರಿಯಾಗಿ ನಾಮಪತ್ರ ಹಿಂತೆಗೆಯುವ ದಿನದಂದು ನಾಮಪತ್ರ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಮರುದಿನ ಯಥಾಪ್ರಕಾರ 
ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿನ ಜನಜಂಗುಳಿಯ ಮಧ್ಯೆ ತನ್ನದೊಂದು ಛತ್ರಿಯನ್ನು ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ ಹರವಿ, ಅದರಲ್ಲೊಂದಿಷ್ಟು ಪಾಕೀಟುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಎಂದಿನಂತೆ ಕೂಗು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ: 
'ತಗೋರೀ, ತಗೋರೀ, ತಿಗಣೆಪುಡಿ, ಜಿರಳೆಪುಡಿ, ಇಲಿ ಪಾಶಾಣ..'                
            
   ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಅಸಡ್ಡಾಳ ವರ್ತನೆಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಲೇ ನಮ್ಮಂಥ ಅಬ್ಬೇಪಾರಿಗಳಿಗೆ ಆತ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸೊಬಗು ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ. ಚುನಾವಣೆ ಎಂಬುದು ಇಂಥ ತಮಾಷೆಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇವತ್ತಿನ ಪುಕ್ಕಟೆ ಜಾತ್ರೆಯವರೆಗೂ ತೇಲಿ ಬಂದಿದೆ. ಇಲ್ಲೀಗ ಬಹುತೇಕರು ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಜಾತಿ-ಧರ್ಮದ ಸಮೇತ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಪಕ್ಷದೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗ ದೇಶದ ಜನತೆ ಒಂದು ನದಿಯಂತೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕಿದೆ. ನದಿಯಂತೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕಿದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪುತ್ತದೋ ಬಿಡುತ್ತದೋ, ಹಳೆಯ ಕವಿತೆಯೊಂದನ್ನು ನಿಮಗೆ ತೋರಿಸಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿದೆ:
                                                  
ಎಲ್ಲೋ ಬೆಟ್ಟದ ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಬುಡದಲ್ಲಿ
ಹುಟ್ಟುವ ನದಿಗೆ ಭಾಷೆ ಬಾರದು.
ತೊದಲುತ್ತಲೇ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಧುಮುಕುವ 
ಜಲಪಾತಕ್ಕೆ ಹದಿಹರೆಯದ ಗುಂಗು. 

ಭೋರ್ಗರೆದು ಪ್ರಪಾತಕ್ಕಿಳಿದ ಮೇಲೆ ಕಂಡಿದ್ದೇನು:
ಯೌವನದ ಶಾಂತ ಮನಸೇ?
ಮಿಥುನ ತಂದಿಟ್ಟ ನಿಷ್ಕ್ರೀಯತೆಯೇ?
ಅಂಕುಡೊಂಕಾಗಿ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಹರಿದಾಡುವ 
ನದಿಗೆ ಗೊತ್ತು ಗುರಿಯಿಲ್ಲ
-ಅಂತ ಹೇಳಿದವರೇ ಇಲ್ಲಿ ಅವಶೇಷವಾದರು. 

ಮುಠ್ಠಾಳರಾ, ನದಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು
ಅಗೋಚರ ಸೆಳೆತಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ;
ಒಂದೋ ಆಕಾಶದಡೆಗೆ ಅಥವಾ ಸಾಗರದೆಡೆಗೆ.
-
ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ
(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 11.04.2018 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)