Wednesday, April 11, 2018

ಪುಕ್ಕಟೆ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೊಬಗನ್ನು ತೋರಿದವನು..


"ಚುನಾವಣೆಗಳಿಗೂ ಮಠಗಳಿಗೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ?" 
ಮೊನ್ನೆ ಹಿರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಗೇಲಿಯಿತ್ತು, ಅರ್ಧ ಸಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದೆ: ಚುನಾವಣೆಗಳು ಘೋಷಣೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಪಕ್ಷಗಳ ಧುರೀಣರು ಹತ್ತಾರು ಮಠಗಳತ್ತ ದೌಡಾಯಿಸುವದು, ಅಲ್ಲಿನ ಹಿರಿ, ಕಿರಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಕಾಲಿಗೆ ಬೀಳುವದು, ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಾರ-ಶಾಲುಗಳ ವಿನಿಮಯ ಮತ್ತು ಇವೆಲ್ಲದರ ಕುರಿತಂತೆ ಮರುದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಸಮೇತ ವರದಿ. 

   ಸ್ನೇಹಿತರ ಪ್ರಶ್ನೆ ತಾತ್ವಿಕವಾಗಿತ್ತು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಹಿರಿಯರೇನೂ ಮುಗ್ಧರಲ್ಲ. ಅವರು ಒಂದು ಸಮತೋಲಿತ ಸಮಾಜದ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮಠ, ಮಂದಿರ, ಮಸೀದಿಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು ಅರಿತವರು. ದೇಗುಲಗಳಲ್ಲಿರಬಹುದಾದ ‘ಹೀಲಿಂಗ್ ಪವರ್ 'ನ್ನು ಮನಗಂಡವರು. ಲೌಕಿಕವಾದ ಮನುಷ್ಯನ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬೆಲೆ ಸಿಗದೇ ಹೋದಾಗ ಆತ ಅಲೌಕಿಕ ಪವಾಡಗಳನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನಂತೆ. ಆತನಿಗೆ ಅದೊಂದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಶಮನವಷ್ಟೇ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಅದನ್ನು ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಅಂತ ಕರೆದರೆ ಆ ಮನುಷ್ಯನ ಶ್ರಮವನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದಂತೆ.

   ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಚುನಾವಣೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ಸಂತರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಇಂತಿಂಥ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಮತ್ತು ಇಂತಿಂಥ ಪಕ್ಷವನ್ನೇ ಬೆಂಬಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನೇರಾನೇರವಾಗಿ ಕರೆ ಕೊಡತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣಾ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯನ್ನು ದೂರಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಆತ ಗೆಲ್ಲಲೆಂದು ಎಲ್ಲ ದಾರಿಗಳನ್ನೂ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

   ಆದರೆ ಸಂತರು, ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು ಹಾಗಲ್ಲವಲ್ಲ? ಅವರು ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದವರು. ಇನ್ನೊಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡವರು. ಒಂದು ಸ್ವಾರ್ಥದ್ದು; ಇನ್ನೊಂದು, ನಿರ್ವ್ಯಾಜ ಪ್ರೇಮದ್ದು. ಇದು ಅವರ ಪರಂಪರೆ. ಹಾಗಂತ ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡೇ ಸಂತನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಕಾಲಿಡುವ ಭಕ್ತನಿಗೆ ಭಾರತದಂಥ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆ ಎಂಬುದು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ,  ಅದರಲ್ಲೂ ಓಟು ಮಾರಿಕೊಳ್ಳದೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಮತ ಹಾಕುವಂಥ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಅನ್ನುವ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮೂಡಿಸಬೇಕಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮಠ, ದೇಗುಲಗಳು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಚುನಾವಣಾ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಬೆಂಬಲಿಗರಂತೆ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಡುವದು ಎಂಥ ವಿಪರ್ಯಾಸ. 

   ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ಅಲೌಕಿಕ ಸೂತ್ರದಡಿ ಮುನ್ನಡೆಸಬೇಕಿದ್ದ ಮಠ, ಮಂದಿರಗಳು ಹೀಗೆ ಚುನಾವಣಾ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ತಾವೂ ಒಂದು ಭೌತಿಕ ಪ್ರಚಾರ ಸಾಮಗ್ರಿಯಂತೆ ಪ್ರಚುರಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಈ ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಅದು ಹೇಗೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಬಲ್ಲವು? ಮೊದಲೆಲ್ಲ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ದುರಾಸೆಗಳಿದ್ದವು. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ, ಒಂದು ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಆತ ಇನ್ನೊಂದು ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಲೇ ವರ್ಷದ ಹಿಂದಷ್ಟೇ ಸಮಾ ಬೈದಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೇ ಒಂಚೂರೂ ಮುಜುಗರವಿಲ್ಲದೆ ಹಾರ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. 

   ಇವತ್ತು ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಯುದ್ಧವೂ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಹೊಸತೊಂದು ಧರ್ಮ ಹುಟ್ಟಲು ಯಾರಿಗೂ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಂತೀಯ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಜಾಗ್ರತಗೊಳಿಸಲು ಯಾವ ಟ್ರಿಗರಿಂಗ್ ಸಂದರ್ಭವೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಒಂದು ಚುನಾವಣಾ ಘೋಷಣೆ ಸಾಕು: ಅದು ಇಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ನವಿರಾಗಿ ಪಲ್ಲವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಹೊಡೆದುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮವನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಇದರ ಮುಂದುವರಿಕೆಯಾಗಿ, ಕನ್ನಡವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಒಂದಿಡೀ ಪುಟ ಜಾಹಿರಾತು ಕೊಡುವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ವ್ಯಾಕರಣ ದೋಷಗಳಿರುವದು ಕಾಣಿಸುವದೇ ಇಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಪುಕ್ಕಟೆ ಸಾಮಾನುಗಳ ಜಾತ್ರೆ ಬೇರೆ! 

   ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಉದ್ಯೋಗ, ಶ್ರಮ, ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಜೀರ್ಣವಾಗುವಿಕೆ ಅನ್ನುವದೆಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನಚಕ್ರ. ಅದು ಆತನ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಕುರುಹು. ಅದನ್ನು ಮರೆತವರು ಮಾತ್ರ ಪುಕ್ಕಟೆ ಸಾಮಾನು ಕೊಡುವ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆ ಕೊಡಬಲ್ಲರು. ಇಂಥ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಕಳಶವಿಟ್ಟಂತೆ ಮೊನ್ನೆ (ವಿಕ ವರದಿ: ಏಪ್ರಿಲ್ 7) ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯೊಬ್ಬ 'ನಾನ್ಯಾಕೆ ಎಂಎಲ್ಲೆ ಆಗಬಾರದು?' ಅಂತನ್ನುವ ಹೆಡ್ಡಿಂಗ್ ಕೊಟ್ಟು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದ ಆತನ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ: ಕ್ಷೇತ್ರದ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಪುಕ್ಕಟೆಯಾಗಿ ಹವೀಜ, ಖಾರದಪುಡಿ ಮತ್ತು ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಾರಕ್ಕೆರಡು ಸಲ ಮಾಂಸ ಸೇರಿದಂತೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಮೂರೊತ್ತು ಊಟ, ಎರಡೊತ್ತು ಕಾಫಿ/ಟೀ. ವಯಸ್ಕರಿಗೆ ತಿಂಗಳ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮದ್ಯ ಫ್ರೀ, ಹಬ್ಬಗಳಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಫ್ರೀ, ಬಸ್ ಟಿಕೆಟ್ ಫ್ರೀ, ಜೊತೆಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಕರೆಯೊಂದಿಗೆ ಡೇಟಾ ಫ್ರೀ! 

   ಇಂಥವೇ ಪುಕ್ಕಟೆಗಳ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆ ಹಿಡಿದು ಬರುವ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ನಾವು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲೇಬೇಕಿದೆ: ಅಲ್ಲ ಸ್ವಾಮೀ, ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೇನೋ ಕಟ್ಟಿಸುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ ರೋಗವೇ 
ಬರದಂತೆ ಮಾಡಲು ಏನಾದರೂ ಯೋಜನೆ ಇದೆಯಾ? ಒಂದಾದರೂ ಸರ್ಕಾರಿ ಜಿಮ್? ಸರ್ಕಾರಿ ಗರಡಿಮನೆ? ಒಂದಿಷ್ಟು ಸುಗಮ ಸಂಚಾರ? ಉಸಿರಾಡಲು ಒಂದಿಷ್ಟು ಶುದ್ಧಗಾಳಿ? ನಿಮ್ಮದೇ ಸ್ಕೂಲಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಟವಾಡಲೆಂದು ಒಂದೆರೆಡು ಚೆಂಡು? ಅಲ್ಲ ಸ್ವಾಮೀ, ಊರಾದರೂ ಅಷ್ಟೇ ರಬ್ಬರಾದರೂ ಅಷ್ಟೇ, ಹಿಗ್ಗುವಿಕೆಗೆ ಒಂದು ಮಿತಿಯುಂಟಲ್ಲವಾ? ಇರುವ ಒಂದು ಬೆಂಗಳೂರನ್ನೇ ಎಷ್ಟು ಅಂತ ಹಿಗ್ಗಿಸುವದು? ದೂರದ ಗುಲ್ಬರ್ಗ, ರಾಯಚೂರು, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯ ಹುಡುಗನಿಗೆ ತಾನು ಕಲಿತ ವಿದ್ಯೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತನ್ನೂರಿನಲ್ಲೇ ಕೆಲಸ ಸಿಗುವದಾದರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗಾದರೂ ಯಾಕೆ ಬಂದಾನು? ನಿಮ್ಮ ಜೋಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೇನಾದರೂ ಜಾಗವುಂಟೋ? ಬಹುಶಃ ಇಂಥವೇ 
ತಕರಾರುಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವು ಕೆಟ್ಟು ಹೋದಂತಿವೆ.

   ಇಂಥವರ ಮಧ್ಯೆ ಊರಿನ ಚುನಾವಣಾ ತಮಾಷೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಊರಲ್ಲಿ ಮುನ್ಸಿಪಾಲ್ಟಿ ಅಥವಾ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಿರಲಿ, ಘೋಷಣೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ  ಒಬ್ಬ ಆಸಾಮಿ ತಪ್ಪದೇ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ. ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕಡಿ ಎತ್ತರವಿದ್ದ ಆತ ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ಹಿಂಬಾಲಕರನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಇರದ ಈ ನಮ್ಮ ಆಸಾಮಿ ಧೋತರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಒಬ್ಬನೇ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ರಾತ್ರಿಯಾದರೆ ಸಾಕು, ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೊರೆಯಲಾಗಿದ್ದ ತಗಡಿನ ಶೀಟ್ ಮತ್ತು ಇದ್ದಿಲಿನ ಪುಡಿಯನ್ನು ಹಾಕಿದ ನೀರಿನ ಬಕೆಟ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಒಬ್ಬನೇ ಮುಗುಮ್ಮಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ. ಬೆಳಗೆದ್ದು ನೋಡಿದರೆ ಸುಣ್ಣ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡ ನೂರಾರು ಮನೆಗಳ 
ಗೋಡೆ, ಕಾಂಪೌಂಡುಗಳ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಈ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಇದ್ದಿಲು ಪುಡಿಯನ್ನೂ ತಗಡಿನ ಶೀಟನ್ನೂ ಬಳಸಿ ತನ್ನ ಮತವನ್ನು ಯಾಚಿಸಿರುತ್ತಿದ್ದ! ಎರಡು ಸಲ ನೀರು ಹಾಕಿದರೆ ತೊಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಈತನ ಪ್ರಚಾರಕಾರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಜನ ಬಿದ್ದುಬಿದ್ದು ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಕುಶಾಲಿಗೆಂದು  ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಏರಿಯಾಗಳಿಗೆ ಕರೆಸಿ, ಮಲ್ಲಿಗೆಮಾಲೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ತನಗೆಂದು ಹಾಕಿದ್ದ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೇರಿ ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕಂತೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಗಾಂಧೀ ಟೋಪಿ ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಈ ನಾಲ್ಕಡಿ ಆಸಾಮಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಯಾರೋ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನೀರು ಸುರಿದಾಗಲೂ ಧೃತಿಗೆಡದೇ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಹುಚ್ಛೆದ್ದ ಜನರ ಕರತಾಡನ. 

   ಎದುರಾಳಿಗಳು ಈ ಭೂಪನನ್ನ ಕಡೆಗಣಿಸುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ಮತಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುತ್ತಾನೋ ಎಂಬ ಭಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಂದ ಧಮ್ಕಿಯೋ ವಿನಂತಿಯೋ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೇ! ಸರಿಯಾಗಿ ನಾಮಪತ್ರ ಹಿಂತೆಗೆಯುವ ದಿನದಂದು ನಾಮಪತ್ರ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಮರುದಿನ ಯಥಾಪ್ರಕಾರ 
ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿನ ಜನಜಂಗುಳಿಯ ಮಧ್ಯೆ ತನ್ನದೊಂದು ಛತ್ರಿಯನ್ನು ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ ಹರವಿ, ಅದರಲ್ಲೊಂದಿಷ್ಟು ಪಾಕೀಟುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಎಂದಿನಂತೆ ಕೂಗು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ: 
'ತಗೋರೀ, ತಗೋರೀ, ತಿಗಣೆಪುಡಿ, ಜಿರಳೆಪುಡಿ, ಇಲಿ ಪಾಶಾಣ..'                
            
   ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಅಸಡ್ಡಾಳ ವರ್ತನೆಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಲೇ ನಮ್ಮಂಥ ಅಬ್ಬೇಪಾರಿಗಳಿಗೆ ಆತ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸೊಬಗು ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ. ಚುನಾವಣೆ ಎಂಬುದು ಇಂಥ ತಮಾಷೆಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇವತ್ತಿನ ಪುಕ್ಕಟೆ ಜಾತ್ರೆಯವರೆಗೂ ತೇಲಿ ಬಂದಿದೆ. ಇಲ್ಲೀಗ ಬಹುತೇಕರು ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಜಾತಿ-ಧರ್ಮದ ಸಮೇತ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಪಕ್ಷದೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗ ದೇಶದ ಜನತೆ ಒಂದು ನದಿಯಂತೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕಿದೆ. ನದಿಯಂತೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕಿದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪುತ್ತದೋ ಬಿಡುತ್ತದೋ, ಹಳೆಯ ಕವಿತೆಯೊಂದನ್ನು ನಿಮಗೆ ತೋರಿಸಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿದೆ:
                                                  
ಎಲ್ಲೋ ಬೆಟ್ಟದ ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಬುಡದಲ್ಲಿ
ಹುಟ್ಟುವ ನದಿಗೆ ಭಾಷೆ ಬಾರದು.
ತೊದಲುತ್ತಲೇ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಧುಮುಕುವ 
ಜಲಪಾತಕ್ಕೆ ಹದಿಹರೆಯದ ಗುಂಗು. 

ಭೋರ್ಗರೆದು ಪ್ರಪಾತಕ್ಕಿಳಿದ ಮೇಲೆ ಕಂಡಿದ್ದೇನು:
ಯೌವನದ ಶಾಂತ ಮನಸೇ?
ಮಿಥುನ ತಂದಿಟ್ಟ ನಿಷ್ಕ್ರೀಯತೆಯೇ?
ಅಂಕುಡೊಂಕಾಗಿ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಹರಿದಾಡುವ 
ನದಿಗೆ ಗೊತ್ತು ಗುರಿಯಿಲ್ಲ
-ಅಂತ ಹೇಳಿದವರೇ ಇಲ್ಲಿ ಅವಶೇಷವಾದರು. 

ಮುಠ್ಠಾಳರಾ, ನದಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು
ಅಗೋಚರ ಸೆಳೆತಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ;
ಒಂದೋ ಆಕಾಶದಡೆಗೆ ಅಥವಾ ಸಾಗರದೆಡೆಗೆ.
-
ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ
(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 11.04.2018 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

Wednesday, March 28, 2018

ಸದಾ ಎಚ್ಚರದಲ್ಲಿರುವ ನಾಯಿಯೇ ತಥಾಗತ


      ದೇಕೋ ಏನೋ ನನಗೆ ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ತುಸು ಭಯ. ಬಹುಶಃ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೀದಿನಾಯಿಯೊಂದು ಅಂಡಿಗೆ ಕಚ್ಚಿದ್ದು ಕಾರಣವಿರಬೇಕು. ಹೀಗಾಗಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ಎದುರಿಗೆ ಯಾರಾದರೂ ನಾಯಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಾನು ಅಷ್ಟುದ್ದ ದೂರ ಸರಿದು ಸಾಗುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಆ ನಾಯಿಯ ಮಾಲೀಕರು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಸುನಗುತ್ತ, "ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ನಾಯಿ ಏನೂ ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ, ಅದ್ಯಾಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ದೂರ ಓಡ್ತೀರಾ.." ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾರದೋ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ಈ ನಾಯಿ ಗುರ್ರೆಂದು ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಗುರಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮಾಲೀಕರದು ಮಾತ್ರ ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ಶಾಂತಿಮಂತ್ರ. 'ಅದೇನೂ ಮಾಡೋಲ್ಲ, ಅದೇನೂ ಮಾಡೋಲ್ಲ..' ಅಂತ ಧೈರ್ಯ ಕೊಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ!

   ಆಗೆಲ್ಲ ಮಾಲೀಕರ ಈ ಥರದ ಸುಮಾರು ಡೈಲಾಗುಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಉತ್ತರ ಒಂದೇ: ಹೌದು ಸ್ವಾಮೀ, ನಿಮ್ಮ ನಾಯಿ ಏನೂ ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ ನಿಮಗೇನೋ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ತಾನೇನೂ ಮಾಡಬಾರದು ಅಂತ ಈ ನಾಯಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕಲ್ಲ?

   ತುಂಬ ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೇಳಿದ ತಮಾಷೆಯಿದು. ಒಂದೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಾಯಿ ಇತ್ತಂತೆ. ಬಲು ಚೂಟಿ ಮತ್ತು ಚತುರ ನಾಯಿ. ಅದು ತನ್ನ ಯಜಮಾನನ ಬಹುತೇಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆಗೆ ತರಕಾರಿ ತರುವದು, ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆದು ಒಣ ಹಾಕುವದು, ಇಸ್ತ್ರೀ ಮಾಡುವದು ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಒಂದು ದಿನ ಯಜಮಾನ ಕೊಟ್ಟ ಸಾಮಾನುಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಕೊರಳಿಗೆ ಒಂದು ಚೀಲ ನೇತು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರಟಿತ್ತು. 
ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಬಂದಾಗ ನಿಂತುಕೊಂಡು, ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಹತ್ತಿಕೊಂಡು, ಪರಿಚಯದ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಟಿಕೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ತಲುಪಿತು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸೇಲ್ಸ್ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಲಿಸ್ಟ್ ತೋರಿಸಿ ಬ್ರೆಡ್ ಮತ್ತು ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಚೀಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಯತ್ತ ಹೊರಟಿತು. ಆದರೆ ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ಈ ನಾಯಿಯ ಎಲ್ಲ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಅಚ್ಚರಿ. ಧತ್ತೇರಿ, ಇದ್ಯಾವ ನಾಯಿ? ಸಿಗ್ನಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡು, ಸ್ಟಾಪಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿಗೂ ಹೋಗಿ ಸಾಮಾನು ತರುತ್ತಲ್ಲಪ್ಪ ಅಂತ ಹೆಜ್ಜೆಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಅಚ್ಚರಿಗೊಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಈ ನಾಯಿಯನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ. 
                    
   ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ನಾಯಿ ತನ್ನ ಮನೆ ತಲುಪಿ ಕರೆಗಂಟೆ ಒತ್ತತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಏಳೆಂಟು ಸಾರಿ ಒತ್ತಿದರೂ ಯಜಮಾನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯದೇ ಹೋದಾಗ ಈ ನಾಯಿ ಕಿಟಕಿ ಬಳಿ ಬಂದು ಜೋರಾಗಿ ಬೊಗಳತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ಬಳಿಕ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ ಯಜಮಾನ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ನಾಯಿಗೆ ಬಾರಿಸತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಈ ನಾಯಿಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಯಜಮಾನನ ವರ್ತನೆ ನೋಡಿ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತದೆ. ಆತ ಯಜಮಾನನ ಬಳಿ ಬಂದು, "ಏನ್ರೀ, ನಿಮ್ಮ ನಾಯಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಬಸ್ ಹತ್ತುತ್ತೆ, ಟಿಕೆಟ್ ತಗೊಳ್ಳತ್ತೆ, ಸಾಮಾನನ್ನೂ ತರುತ್ತೆ. ಅಯ್ಯಯ್ಯಪ್ಪ.. ಇಂಥಾ ನಾಯಿಗೆ ಅದೇನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿತು ಅಂತ ಹೊಡಿತಿದೀರಾ?" ಅಂತ ನಾಯಿಯ ಪರ ವಕಾಲತ್ತು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಮೊದಲೇ ತಲೆಕೆಟ್ಟಿತ್ತು ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆತ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ದುರುಗುಟ್ಟುತ್ತ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಒದರಾಡತೊಡಗಿದ:

"ಯೋವ್, ಹೋಗಯ್ಯ ನಿಂದೊಂದು.. ನಿದ್ದೆ ಎಲ್ಲ ಹಾಳಾಯಿತು. ಎಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳಿದೀನಿ ಈ ನಾಯಿ ಮುಂಡೇದಕ್ಕೆ. ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಮನೆ ಕೀಲಿಕೈ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು ಅಂತ. ಮರೆತು ಸುಮ್ಮನೇ ಕಿಟಕಿ ಹತ್ತಿರ ಬೊಗಳ್ತಾ ಇರ್ತದೆ.."                       

   ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೇ ಹಾಗೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮಿತಿಮೀರುತ್ತವೆ. ಇಂಥ ಎಡವಟ್ಟು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೆಡೆ ಅನೇಕರು ನಾಯಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ, ಸಿಟ್ಟು ಮತ್ತು ಭಯದಿಂದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿರುವದುಂಟು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಕತೆ, ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲೂ ಈ ನಾಯಿಗೊಂದು ಪಾತ್ರವುಂಟು. ರಾಜರತ್ನಂರವರ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ 'ನಾಯಿಮರಿ, ನಾಯಿಮರಿ ತಿಂಡಿಬೇಕೇ?' ಅನ್ನುವ ಶಿಶುಗೀತೆಯನ್ನು ಕೇಳದೆ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ? ಮಹಾಭಾರತದ ಯುದ್ಧವೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಪಾಂಡವರೆಲ್ಲ ಸಶರೀರವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಕೊನೆಗೂ ಧರ್ಮರಾಯನೊಂದಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದ್ದು ಒಂದು ನಾಯಿ.  

    ಹೀಗೆ ದೇಶ-ಕಾಲದ ಹಂಗಿಲ್ಲದೇ ನಾಯಿಯೊಂದು ನಿಯತ್ತು, ನಿಷ್ಠೆ, ಭಯ, ಅಭಯ  ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಗೆ ರೂಪಕವಾಗಬಲ್ಲದು. ಹಾಗಿರುವಾಗ ತನ್ನ ಪಂಥದ ಪ್ರಸರಣಕ್ಕೆಂದು ಲೋಕದ ಎಲ್ಲ ಚರಾಚರಗಳನ್ನೂ ಒಂದೊಂದು ಉಪಕರಣವೆಂದೇ ಭಾವಿಸುವ ಝೆನ್, ನಾಯಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ತಾನೇ ಹಿಂದೆ ಬೀಳಬಲ್ಲದು? ಹೀಗಾಗಿ ಝೆನ್ ಎಂಬುದು ಸೀದಾ ಬುದ್ಧನನ್ನೇ ನಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಮೀಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ಎರಡೇ ಸಾಲುಗಳ ಝೆನ್ ಕತೆಯೊಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಯಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಜಿಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ನೋಡಿ:

 "ಬುದ್ಧನೆಂದರೆ ಯಾರು?"
"ಬುದ್ಧನೆಂದರೆ ಒಂದು ನಾಯಿ!"

ಅಷ್ಟೇ, ಕತೆ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಸಮಾಪ್ತಿ. ಎಂಥ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಸದಾಕಾಲ ಮಹಾನ್ ಎಚ್ಚರದಲ್ಲಿರುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಬುದ್ಧ! ತಮಾಷೆ ನೋಡಿ: 'ನಾಯಿ ಮುಂಡೇದೆ', 'ನಾಯಿ ನನ್ಮಗನೇ' ಅಂತೆಲ್ಲ ನಾಮಪದ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಜಗಳಕಾರುವ ನಮಗೆ, ಅದೇ ನಾಮಪದವನ್ನು ಅದರ ಕ್ರಿಯಾಪದದ ಸಮೇತ ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವ ಝೆನ್ ಬಗ್ಗೆ ಕೊಂಚ ಗಮನ ಹರಿಸುವದು ಒಳ್ಳೆಯದೆನಿಸುತ್ತದೆ.                        

   ಕುತೂಹಲದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಹೀಗೆ ಸದಾಕಾಲ ಎಚ್ಚರದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲೆಂದು ಸ್ವತಃ ತಾನೇ ಒಂದು ನಾಯಿಯ 
ರೂಪಕವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟ ಬುದ್ಧ ತನ್ನನ್ನು ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಬುದ್ಧನೆಂದು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಆತನಿಗೆ ಆ ಪದವಿ ಬಂದಿದ್ದು ಆತನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಂದ. ಪಾಲಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬುದ್ಧ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು 'ತಥಾಗತ'ನೆಂದು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಇಂಥ 'ತಥಾಗತ'ವನ್ನು ಒಡೆದು ನೋಡಿದಾಗ ತಥಾ ಮತ್ತು ಗತ ಪದಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಮೂಲ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟರೆ ಅರ್ಥವೊಂದು ಅನರ್ಥಕ್ಕೊಳಗಾಗುವ ಅಪಾಯವೇ ಹೆಚ್ಚು. ಲೌಕಿಕ ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲ ಮೋಹಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನಿರ್ಮೋಹದತ್ತ ವಾಲಿಹೋದ ಬುದ್ಧನ ನಿರ್ವಾಣವನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದಾಗ 'ತಥಾಗತ'ಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸರಳವಾದ ಅರ್ಥ ಕಲ್ಪಿಸಬಹುದು:

ಅಲ್ಲಿಗೆ, ಬುದ್ಧನೆಂಬುವನು ತಥಾಗತ. ಅಂದರೆ, (ಎಲ್ಲಿಂದ) ಹೇಗೆ ಬಂದನೋ (ಅಲ್ಲಿಗೆ) ಹಾಗೆಯೇ ಹೋದವನು..                 
*
ಇಂಥ ಚಿತ್ರಣಗಳನ್ನು ನೀವೂ ಗಮನಿಸಿರುತ್ತೀರಿ. ನಾಯಿಯೊಂದು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಕಂಡಕಂಡ ಕಾರು, ಬೈಕುಗಳ ಬೆನ್ನೆತ್ತಿ ಬೊಗಳುವದು ಯಾಕೆ? ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಈ ವಾಹನ ಸವಾರರು ಈ ನಾಯಿಗೆ ಹಿಂದೆಂದೂ ಅಪಘಾತ ಮಾಡಿದವರಲ್ಲ. ಅದರ ಮೇಲೆ ದಂಡೆತ್ತಿ ಹೋದವರೂ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ನಾಯಿಗೇಕೆ ಸವಾರರ ಮೇಲೆ ಈ ಪರಿ ದ್ವೇಷ?    

   ನಾನು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಓದಿದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಂಬುವದಾದರೆ, ಈ ಎಲ್ಲ ನಾಯಿ ಅಥವಾ ನಾಯಿಗುಂಪಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ಸೀಮಾರೇಖೆ ಅಂತನ್ನುವದು ಇರುತ್ತದೆ. ಆಯಾ ಸೀಮಿತ  ಪ್ರದೇಶದೊಳಗೆ ಆಯಾ ನಾಯಿ ಅಥವಾ ಅವುಗಳ ಗುಂಪು ಮಾತ್ರ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಸದರಿ ಪ್ರದೇಶದೊಳಗೆ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಅಪರಿಚಿತ ನಾಯಿ ಕಾಲಿಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಕಾಲಿಟ್ಟರೆ ಸದರಿ ಪ್ರದೇಶದ ನಾಯಿಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಈ ಹೊಸ ವಲಸೆ ನಾಯಿಯನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಬೊಗಳಿ ಹೊರಗೆ ಅಟ್ಟುತ್ತವೆ. 

   ಈಗ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಕಾರನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ನಿಲ್ಲಿಸಿರುತ್ತೀರಿ. ಅಲ್ಲಿನ ನಾಯಿಯೊಂದು ಬಂದು ನಿಮ್ಮ ಕಾರಿನ ಚಕ್ರದ ಮೇಲೆ ಕಾಲೆತ್ತುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ನಾಯಿಯ ಉಚ್ಛೆಯಿಂದ ಪ್ರೋಕ್ಷಣೆಗೊಳಗಾದ ಕಾರು ಇನ್ಯಾವುದೋ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಯಿಗಳೆಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ಕಾರನ್ನು ಬೊಗಳುತ್ತ ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳ ಘ್ರಾಣ ಶಕ್ತಿ ಅಷ್ಟು ಮಜಬೂತಾಗಿದೆ. ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಗಡಿಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿನ ತಮ್ಮದೇ ಗುಂಪಿನ ನಾಯಿಗಳ ಉಚ್ಛೆ ವಾಸನೆ ಕೂಡ ಅವಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತು. ತಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶದೊಳಕ್ಕೆ ಹೊಸದೊಂದು ವಾಸನೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುತಂದ ವಾಹನವನ್ನು ತಮ್ಮ ಅಸ್ಮಿತೆಗೆ ಒಡ್ಡಿದ್ದ ಸಂಚಕಾರವೆಂದೇ ಅವು ಭಾವಿಸುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ನಾಯಿಯೊಂದು ತಮ್ಮ ಸೀಮೆಯನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಭಾವಿಸಿ ಸದರಿ ವಾಹನವನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತವೆ.   

   ಹೀಗೆ ಪೆದ್ದ ನಾಯಿಯಂತೆ ಆಡಬೇಡ ಅಂತ ಝೆನ್ ಗುರು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. "ಝೆನ್ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಸೂತ್ರಗಳೆಲ್ಲ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿವೆ. ನನಗೂ ಅವುಗಳಿಗೂ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.." ಅಂತ ಸಮಸ್ಯೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಸೂತ್ರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರು ಅಂತ ಗುರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ‘ಮತ್ತೇನು ಮಾಡಲಿ?’ ಅಂತ ಶಿಷ್ಯ ಗಂಟು ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಸಮುದ್ರದ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಗುರು ತನ್ನ ಊರುಗೋಲಿನಿಂದ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ 'ಧ್ಯಾನ' ಅಂತ ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಏನೂ ಅರ್ಥವಾಗುವದಿಲ್ಲ. ತಕ್ಷಣ ಆತ "ಇದೇನು ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಎರಡೇ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರವೇ? ಕೊಂಚ ವಿಸ್ತರಿಸಿ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದೇ?" ಅಂತ ಮತ್ತೇ ಗಂಟು ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಗುರು ಮತ್ತದೇ ಊರುಗೋಲಿನಿಂದ 'ಧ್ಯಾನ' ಅಂತ ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ. 

ಈ ಸಲ ದೊಡ್ಡ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುತ್ತಾನಷ್ಟೇ!
-                          

ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ
(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 28.03.2018 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

ಒಂದು ಟ್ಯಾಂಗೋ ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿದೆ ಮನುಕುಲದ ದಾಹ

ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ
(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 14.03.2018 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

ಅಂಧೆ ಪಿಡಿದ ಕೊರಡಿನಲ್ಲಿ ಗಂಧವಿಲ್ಲ!

ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ
(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 28.02.2018 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

Wednesday, February 14, 2018

ಬದುಕಿನ ನೂರೆಂಟು ಮುಖಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಕೀರ್ತಿಮುಖ!

ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ
(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 12.02.2018 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

Wednesday, January 31, 2018

ಎಲ್ಲ ಅರಿತವರ ನಾಡಲ್ಲಿ ಶಿಶುವೊಂದೇ ಗುರು!

ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ
(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 31.01.2018 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

Wednesday, January 17, 2018

ಧಾವಂತಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕಂಡ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ!

ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡಲು ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಅಥವಾ ಲಿಂಕ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ
(ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ 17.01.2018 ಬುಧವಾರದ 'ಮಾಯಾಲಾಂದ್ರ' ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)
ಟಿಪ್ಪಣಿ: ಕಳೆದ ವಾರದ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು, ಹಸಿರು, ನೀಲಿಗಳನ್ನು ಮೂಲಬಣ್ಣಗಳೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಟೀವಿಪರದೆಯಂಥ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇದು ಅನ್ವಯ. ಮಿಕ್ಕಂತೆ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ ಮತ್ತು ನೀಲಿಗಳು ಮೂಲಬಣ್ಣಗಳಾಗಿವೆ- ಲೇ.